Przeklęte szkolenie - cz.XII

Wielkanoc minęła  Michalinie niczym sen - nie, nie złoty, ale zimowy.
Od Krakowa jechali w śnieżnej zadymce, trzy kwadranse stali w korku pod
Obidową, bo drogowcy musieli uruchomić piaskarki- w rowie już leżało
kilka samochodów, niektóre to już chyba od świtu, bo były niezle  zasypane
śniegiem. Z trudem dowlekli się na Antałówkę - tu nikt nie oczyścił drogi
ani nie posypał piaskiem i solą. W pierwszej kolejności Romek pożyczył
łopatę i przystosował kawałek podwórka na miejsce parkingowe dla swego
samochodu. Śniegu przybywało, a Michalinie ubywało humoru- marzyła
o spacerach ale nie o śniegu.
Następnego dnia rano  świat wyglądał jak z bajki -wszystko było pokryte
gruba warstwą śniegu, ustrojone białą pierzynką.Śnieg skrzył się w słońcu,
zupełnie jakby to była pełnia zimy a nie koniec pierwszej dekady kwietnia.
Nie wychodzili w góry, spacerowali po Bystrem, poszli nieco w głąb Doliny
Olczyskiej i zajrzeli do Doliny Strążyskiej.
Do Warszawy wracali w deszczu, ale za Krakowem już widać było wiosnę.

Nową pracę Michalina rozpoczęła 2 maja.
Pierwszomajowy wieczór spędziła na przymierzaniu różnych kreacji.
Najchętniej założyłaby spodnium, ale w końcu zdecydowała się na jasno
popielaty kostiumik. Pod  żakiet założyła bladoróżową bluzkę  o perłowym
połysku, torebka, buty i płaszcz były czarne.
Usiłowała zasięgnąć opinii własnego męża na temat stroju, ale on był
monotematyczny - "najładniej wyglądasz kochanie bez niczego lub w bikini".

Nieco stremowana pojawiła się punkt dziewiąta pod działem  kadr. Szefowej
jeszcze nie było, ale personel był zorientowany w sprawie. Gdy Michalina
już podpisała wszystkie wymagane papierki, pracownica zadzwoniła do
jej szefa, mówiąc, że właśnie do niego idą.
Michalina nie należała do nieśmiałych istot, ale gdy tak maszerowała
ogromnie długim korytarzem, czuła się dziwnie niepewnie.
Szef szarmancko wstał na jej powitanie, podziękował pracownicy kadr za
doprowadzenie Michaliny, poprosił by zdjęła płaszcz, wskazał krzesło i
zapytał- "no to czego się napijemy? kawy czy herbaty?"
Sam zrobił dla nich obojga kawę i najbliższą godzinę spędzili na rozmowie
przy małym stoliku. Szef patrząc w papiery Michaliny zauważył, że ma córkę
w jej wieku. Potem bardzo długo opowiadał czego oczekuje od Michaliny,
 jakie konkretnie będzie miała zadania, na koniec zapytał, czy nie obrazi się,
gdy on przekręci nieco jej imię i zrobi z niej Michasię. Bo to bardziej do niej
pasuje.
Potem zaprowadził ją do działu, w którym oczekiwały ją jej przyszłe podwładne.
Obydwa pokoje dzieliło raptem z 10 metrów, ale po drodze Michalinie  aż
zaschło w gardle. Była straszliwie zdenerwowana. Szef to zauważył, tuż przed
drzwiami schwycił ją za łokieć, przytrzymał i powiedział- "dziecino, one cię nie
nie zjedzą, odetchnij głęboko, uśmiechnij się i wchodzimy".
Za te kilka ciepłych słów Michalina była mu wdzięczna do końca swej pracy
w tej firmie.

Gdy weszli do pokoju, w którym siedziały trzy panie, szef powiedział -
przedstawiam paniom nową kierowniczkę, panią Michasię W. Proszę byście
panią  tu "urządziły", a ja przyjdę za dwie godziny i oprowadzę po działach,
z którymi współpracujecie.
Michalina przywitała się z paniami i "wyprostowała " swe imię. Okazało się, że
ona ma oddzielny pokój, do którego wchodziło się przez ich pokój.
Był większy, oprócz biurka stał tam mały stół "konferencyjny" wraz z krzesłami,
regały z  niezbędnymi książkami, stolik z elektryczną maszyną do pisania i dwie
szafy,  z których jedna służyła za garderobę.
Pokój personelu miał ściany obstawione szafami  żaluzjowymi, a na parapecie
okiennym królował elektryczny dzbanek i doniczka z geranium.
Rzeczywiście za około 2 godziny przyszedł szef i wziął Michalinę "na obchód".
Wszędzie przedstawiał ją tekstem- to jest nowa kierowniczka działu  współpracy
JSMC, pani Michasia W.
Po odwiedzeniu 6 pokoi Michalina miała mętlik w głowie.
W końcu szef odprowadził ją  do jej pokoju. Teraz jedna z pań zaproponowała
Michalinie, że pokażą jej inne, bardziej przydatne miejsca, czyli bufet , toalety i
pokój socjalny.
Jedna z pań była wyraznie starsza od Michaliny, dwie w podobnym wieku. Obie
były mężatkami i miały dość małe dzieci, w  wieku przedszkolnym. Trzecia z pań
miała już dorosłego syna.
Michalina nieco przestawiła swoje biurko i stolik wraz maszyną. Wprawdzie teraz
nie mogła sięgnąć po jakąś potrzebną książkę bez wstawania, ale za to światło od
okna padało na biurko z lewej strony. A to, że będę musiała się ruszyć od biurka to
sama korzyść- pomyślała.
Ze zdziwieniem spojrzała na zegarek - nie wiadomo kiedy minęło 8 godzin w nowej
pracy.

Romek już  był w domu, więc opowiedziała mu dokładnie jak ten dzień wyglądał.
Zachwycała się  swym nowym szefem, aż w końcu Romek stwierdził, że jeszcze
chwila, a będzie zazdrosny, bo chyba się Michalina w nim zakochała.
Nie podobało mu się tylko to, że Michalina zaczynała pracę o 9 rano a kończyła
dopiero o 17,00-tej, a on zaczynał pracę o 7,30 i będzie wracał od niej wcześniej.

O jego wyjezdzie na razie nie rozmawiali - Michalina nadal twierdziła, że nie
powinien z niego rezygnować. Michalina już miała pewien plan, ale na razie było
za wcześnie by coś konkretnie omawiać. Nadal czekała na wiadomości od męża
swej koleżanki, ale o tym nic Romkowi nie mówiła.
c.d.n.

Przeklęte szkolenie- cz.XI

Michalina była nieco zdegustowana tą nowiną,  ale mocno nadrabiała miną.
Właśnie miała zmienić pracę, więc z całą pewnością nikt nie będzie skakał
z radości jeśli ona w kilka miesięcy po podjęciu nowej pracy zamarzy sobie
o półrocznym  bezpłatnym urlopie. Bardzo możliwe, że wcale nie dostałaby
takiego długiego urlopu, tylko musiałaby odejść z pracy. Na dzień dzisiejszy
było to wszystko "gdybaniem", bo na rozmowę o pracę wybierała się zaraz
po niedzieli, czyli we wtorek - poniedziałek wydawał się jej dniem wielce
niekorzystnym na załatwianie jakichkolwiek poważnych spraw.
Niedzielę przeznaczyła na tłumaczenie Romkowi, że ten wyjazd jest dla
niego ważny, korzystny, jest niebywałą okazją, a 6 miesięcy to w końcu nie jest
wieczność, że na pewno sporo się nauczy, że nawet się nie obejrzy a już
będzie z powrotem. No i angielski podciągnie w naturalny sposób,  zwiedzi
kilka ciekawych miejsc, z całą pewnością pozna ciekawych ludzi, nawiąże
kontakty. A ona przecież jakoś to wszystko spokojnie przetrzyma, na szczęście
nie ma małego dziecka, poza tym ufa, że on nie zrobi żadnego głupstwa, bo
przecież twierdzi, że ją kocha.
Widać było, że mimo wszystko Romek nie jest przekonany do tego wyjazdu,
a wszystkie argumenty Michaliny zbywał krótkim "no niby tak".
W końcu Michalina przekonała męża, by na razie przestali zatruwać sobie życie
problemem jego wyjazdu - było  do niego jeszcze kilka miesięcy. Na razie
zbliżała się Wielkanoc, więc postanowili "wyciec" na ten czas z Warszawy. Mieli
zrobioną rezerwację w uroczym domu wczasowym na Antałówce. Wyjeżdżali
już w piątek rano, wracali we wtorek. Pobyt miał być krótki, ale Michalina już
nie wyobrażała sobie, by na jakiekolwiek święta znów być w Warszawie i biegać
od jednych rodziców do drugich, by wysiadywać za suto zastawionymi stołami.

Zgodnie  z planem we wtorek pojechała na rozmowę do PKN. Już samo nowe
miejsce pracy podobało się jej- samo centrum miasta, dobra komunikacja.
Podobał się jej również  ewentualny nowy szef - bardzo kulturalny pan, na oko
około pięćdziesiątki, który mówił ładną polszczyzną, do tego bardzo rzeczowy.
Bez problemu doszli do porozumienia- zarówno w kwestii finansowej jak i zakresu
nowych obowiązków Michaliny.
Michalina przechodziła w trybie porozumienia stron, nie tracąc tym samym urlopu
w tym roku. Obiecała tylko, że z całą pewnością nie wezmie urlopu w  okresie od
czerwca do końca sierpnia.
Następnego  dnia Michalina złożyła w dotychczasowym miejscu pracy podanie o
rozwiązanie z nią umowy o pracę z dniem ostatnim  tegoż miesiąca, w ramach
porozumienia stron. Szef podpisał, bo mu przypomniała, że wszak obiecał jej to
i wcale się nie przejęła jego obrażonymi minami i wyrzekaniem. Kadrowa była
nieco zaskoczona , ale gdy Michalina powiedziała jej (oczywiście w tajemnicy)
dokąd odchodzi i ile będzie zarabiać- ta jej pogratulowała.
Wracając z pracy Michalina kupiła mały torcik, by uczcić wraz z Romkiem te
zmiany.

Następnego dnia zatelefonowała do Kaśki -  w poprzednim tygodniu zupełnie nie
miała do tego ani głowy ani czasu.
Spotkały się po pracy, na skromnym "co nieco". Kaśka bardzo dbała o linię, więc
ograniczyła się do "bukietu z jarzyn", Michalina jak zawsze zamówiła polędwicę
wołową i surówkę.
Od czasu "rocznicy" Kaśka dość regularnie spotykała się z Mirkiem. Chodzili do
kina, byli też w teatrze, a raz Kaśka była u niego w domu. Obejrzała oczywiście
również  plany nowego mieszkania, byli nawet obejrzeć dom z bliska oraz
obejrzeli  pokazowe mieszkanie dwupokojowe.
 Wizyta Kaśki w mieszkaniu Mirka sprowadziła się głównie do....nauki smażenia
naleśników. A wszystko przez to, że na którymś spotkaniu Mirek był głodny i
koniecznie chciał odwiedzić bar mleczny, bo był miłośnikiem naleśników z serem.
Już sama myśl o wejściu do baru mlecznego przerażała  Kaśkę, więc powiedziała,
że jeśli tylko on ma w domu patelnię, to ona mu sama zrobi naleśniki i przy okazji
nauczy go ich przygotowania. 
Po drodze zrobili niezbędne zakupy i Kaśka wcieliła się w rolę nauczycielki.
Mirek był pilnym i nawet pojętnym  uczniem, wszystko zapisywał na kartce bardzo
dokładnie, nawet odmierzał precyzyjnie ilość wody, ( nie da się ukryć- miał w domu
kilka naczyń laboratoryjnych )   choć Kaśka tłumaczyła, że jej ilość może ulegać 
zmianie, co oczywiście Mirek również odnotował. Naleśniki  zdaniem Mirka były
świetne i Mirek wyraził chęć zostania uczniem Kaśki - jego zdaniem Kaśka  umiała
w prosty sposób przekazać swą wiedzę.
I co było dalej? -zapytała Michalina. No nic, dostałam cmoka w obie ręce i buziaka
w policzek. Potem dostąpiłam zaszczytu obejrzenia fotografii rodzinnych- on taki
chudy to był od małego- istny patyczak. Poza tym wlepiał we mnie te  swoje jasne
oczyska jakbym była obrazem w muzeum. A mnie normalnie niemal motyle latały
w brzuchu. Miałam chwilami wrażenie, że mnie w myślach rozbiera, ale nie ma
obawy, nic z tego w realu nie było. Dziwny facet, wierz mi. Ale faktycznie jest
miły, uprzejmy, kulturalny, ma rozległą wiedzę. I mam na niego ochotę.
No i co , będziesz go uczyć gotowania? Kaśka parsknęła śmiechem - no co ty, ja
niemal niczego nie umiem gotować. Raczej do Ciebie będziemy oboje przychodzić
na lekcje gotowania. Ale ten pomysł Michalinie zupełnie nie odpowiadał.
c.d.n.

Przeklęte szkolenie - cz.X

Przy kawie rozgorzała dyskusja z gatunku tych o wyższości świąt Bożego
Narodzenia nad świętami Wielkanocy. Zastanawiano się czy długo jeszcze będzie
istniała instytucja zwana  małżeństwem, czy nie jest ono przeżytkiem, skoro tak
wiele z nich się rozpada, a ponadto oświadczenie o wzajemnej wierności, złożone
w obecności świadków nie daje żadnej gwarancji trwałości związku.
Michalina opowiedziała o swojej wizycie u rodziców w chwili gdy był tam
"ksiądz po kolędzie". Na pytanie księdza "a w której parafii brali państwo ślub?",
Michalina odrzekła zgodnie z prawdą, że w żadnej, mają ślub cywilny, na co
usłyszała-  " no to nie jesteście małżeństwem tylko przyjaciółmi". Michalinę
z lekka zatrzęsło ze złości, ale słodziutkim głosem wypaliła- "no to ja życzę
księdzu by miał ksiądz w swojej parafii więcej takich przyjacielskich par, tak
zgodnie żyjących jak my".
Kaśka, jako specjalistka od żonatych facetów twierdziła, że małżeństwo jest bardzo
potrzebne facetom, bo dzięki żonom mają zawsze czyste i wyprasowane koszule,
mogą się czuć w domu jak w hotelu pięciogwiazdkowym a niedobory w kwestii
seksu realizować na boku.
Romek stwierdził, że w takim razie on ma hotel zaledwie 3 gwiazdkowy, bo sam
prasuje swoje koszule i spodnie, mało tego, spodnie żony też  prasuje. A czasem
to nawet sam robi zakupy i odgrzeje to, co Michalina ugotowała. I z odkurzaczem
też jest zaprzyjazniony. Ale na jakiekolwiek  niedobory w kwestii seksu nie cierpi.
Stefan, który od 3 lat był z Niną, stwierdził, że na razie nie będą brali ślubu, bo
tak jak jest to im jest dobrze. Mieli dwa oddzielne mieszkania, w każdym z nich
były rzeczy obojga, zdarzały się okresy, gdy pomieszkiwali oddzielnie, zwłaszcza
gdy Stefan robił jakiś projekt, bo wtedy nie nadawał się do niczego - był
nieznośny, drażliwy, zły i nic poza projektem go nie obchodziło.
Kaśka oświadczyła, że sama nie wie czego mogłaby oczekiwać po małżeństwie -
przecież to naprawdę istna loteria - zero gwarancji, że będzie szczęśliwa.
Mirek tylko wszystkiego słuchał, czasami kiwał ze zrozumieniem głową ale nie
zabrał głosu. Zapytany wprost co on myśli o  małżeństwie spokojnie odpowiedział-
Kasia ma rację, nie często trafia się  milion w totku. Zwłaszcza, gdy się nie gra,
a ja na razie nie gram.
W dwa tygodnie po tym rocznicowym spotkaniu zadzwoniła do  Michaliny Kaśka
by jej donieść, że umówiła się na spotkanie z Mirkiem. Obiecała, że po spotkaniu
wszystko Michalinie opowie. Aktualnie z nikim się nie spotykała, więc cierpiała
popołudniami na nadmiar wolnego czasu.

Michalina zabrała się ostro za szukanie nowej pracy.Wiązało się to z wieloma
spotkaniami z dawno niewidzianymi znajomymi - przez tydzień wracała do domu
pózno, zaczadzona  kawiarnianą atmosferą pełną dymu i gwaru.  Jeden z kolegów
namawiał ją by się nieco przekwalifikowała , odpuściła sobie pomysł pracy ściśle
związanej z jej dyplomem. Tłumaczył jej cierpliwie, że w każdym zakładzie, gdzie
jest sporo inżynierów płci męskiej, kobiety są dyskretnie dyskryminowane - zawsze
dostają gorsze tematy i każdy zrzuca na nie te  nielubiane prace. Przecież to właśnie
denerwowało Michalinę, a tak jest wszędzie. W kilka dni po spotkaniu zadzwonił
do Michaliny i powiadomił, że właściwie to już jest dla niej etat w PKN. Firma jakby
nie była prestiżowa i akurat poszukiwali inżyniera elektrotechnika.
W następnym tygodniu Michalina miała się zgłosić w celu omówienia warunków.
Czym prędzej wybrała się do szefa z pytaniem jak tam z jej zmianą stanowiska i
podwyżką. Gdy szef zaczął coś pleść od rzeczy, Michalina powiedziała, że jeśli nic
z tego, to ona poszuka sobie pracy gdzie indziej, więc niech się szef nie zdziwi gdy
ona złoży podanie o rozwiązanie z nią umowy o pracę za porozumieniem stron.

Michalina była tak zajęta szukaniem pracy i związanymi  z tym spotkaniami, że
dopiero w końcu tygodnia zauważyła, że Romek jest jakiś markotny i zamyślony.
W sobotni  wieczór, gdy Romek siedział w fotelu z książką, której wcale nie
czytał, wpatrując się tępo w przeciwległą ścianę, zapytała co się dzieje.
Eeee, nic takiego, ale wszystko jest do d..y bo Janikowski i ja dostaliśmy stypendium,
w tej firmie, w Los Angelos, w której byliśmy. A najgorsze, że jest to aż na sześć
miesięcy. Gdyby było na rok to  mógłbym Cię wziąć, załatwiliby Ci bez problemu
wizę, bo wtedy dostawałbym większe pieniądze. Oczywiście  nie byłoby nam tam za
słodko finansowo, no ale bylibyśmy razem. Tak naprawdę to nie chcę być bez ciebie
tak długo, już te dwa tygodnie to było dla mnie za wiele. I teraz zastanawiam się co
mam zrobić - odpowiedz muszę dać za dwa tygodnie, wyjazd ma być we wrześniu.
Z jednej strony to niewątpliwie jest wyróżnienie i to jest dla mnie miłe. Poza tym
z pewnością byłoby dla mnie korzystne zawodowo. Ale  reszta nie do przyjęcia.
Chyba zrezygnuję. Michalina zaprotestowała, to nie było dobre rozwiązanie. Nikt
nie daje ot tak stypendiów w  Stanach, więc nie powinien rezygnować. I skoro to
tamta strona ich wytypowała, to znaczy, że się na nich poznali. No jasne, że pół
roku to kawał czasu. A w ciągu tych dwóch tygodni to przecież można się z nimi
porozumieć i dowiedziec "u zródła", dlaczego na rok to można wziąć żonę a na
sześć miesięcy to nie. I do ambasady też można wpaść i się dowiedzieć jak to
wygląda od ich strony.
Michalina przypomniała sobie, że mąż jednej z jej koleżanek pracował już od
kilku lat w rezydencji ambasadora USA i postanowiła do niej zadzwonić w niedzielę.
Jeśli ten facet nadal tam pracuje, to go we dwie wysterują czego ma się dowiedzieć.
Ale tę myśl schowała na razie dla siebie.
c.d.n.

Przeklęte szkolenie- cz.IX

Siedem lat - to dużo czy mało?- zastanawiała się Michalina. Na moment wróciła
pamięcią do chwili, gdy Romek się jej oświadczył. Nie miało to nic, ale to zupełnie
nic wspólnego z oświadczynami, o których  czytała w różnych książkach.
Nie było kwiatów, pierścionka, klęczenia itp., nie była to żadna  prośba o rękę -
było to stwierdzenie faktu - "musimy się pobrać, mam dość zasypiania  bez ciebie,
ciągłego kombinowania by znalezć nieco wolnego czasu na spotkanie, szukania
miejsca na zapewnienie nam intymności" - a wszystko to było wypowiedziane
jednym  tchem, w pewnej obskurnej kawiarni, pomiędzy jednym a drugim kęsem
szarlotki. Michalina była tak zaskoczona, że wydusiła z siebie tylko "co?".Wtedy
Romek dodał - no bo Cię kocham, o czym chyba  wiesz. Michalina, upiwszy łyk 
kawy uśmiechnęła się i powiedziała- pewnie jest tak jak mówisz, choć mówisz to
pierwszy raz. Dobrze wiedzieć.
Tak naprawdę to nie wiedziała co ma powiedzieć - chciało jej się śmiać,to chyba
głupi odruch jak na takie dictum. Bardzo lubiła  Romka,spędzali ze sobą dużo czasu,
był jej pierwszym mężczyzną. Nie snuła żadnych planów odnośnie przyszłości, tak
naprawdę nie widziała siebie w roli mężatki.
Dopytywania się  matki odnośnie relacji pomiędzy Romkiem a nią zbywała krótkim
tekstem - nie martw się, dziecka nieślubnego nie będzie.
Następnego dnia się nie widzieli, więc Michalina nieco ochłonęła po poprzednich
rewelacjach.
Gdy się spotkali, zaraz "na dzień dobry" Romek zapytał - no i jak, pobierzemy się?
Potem wręczył jej małe, czarne pudełeczko mówiąc - to jest pierścionek, który
dostałem od mojej prababci. Mam go dać dziewczynie, którą wybiorę na swą żonę.
Jest bardzo stary, bo moja prababcia dostała go od swojej mamy.  Pudełeczko było
zrobione  ze skóry, na brzegach widać było małe przetarcia.
Gdy Michalina je otworzyła to aż westchnęła z zachwytu- był to piękny, dość duży
opal w srebrnej oprawie. Romek włożył go na jej palec - pierścionek był nieco za
duży.
To nic, pójdziemy go zmniejszyć, powiedział Romek. Ale Michalina zaprotestowała-
nie, ja go po prostu będę nosiła na innym palcu , na środkowym.
Szkoda go ruszać, bo można  uszkodzić kamień przy demontażu no i napis się
uszkodzi- na wewnętrznej stronie obrączki pierścionka był grawerunek - " jestem
tylko twój".
No to cudnie, stwierdził Romek. No to teraz porozmawiajmy o ślubie.
Rozmowy o ślubie, a właściwie rozmowy o ich małżeństwie przypominały twarde
negocjacje handlowe. Co do samego  ślubu byli wyjątkowo zgodni - tylko cywilna
ceremonia, chociaż oboje dobrze wiedzieli, że obie rodziny będą niepocieszone,
a może nawet zgorszone.
Mieszkanie - babcia zrobiła mu darowiznę w postaci swego mieszkania.
W razie ożenku Romka, babcia miała się przeprowadzić do swej córki (matki Romka),
a Romek miał zrobić remont i tam z żoną zamieszkać. W tajemnicy przed matką,
konspirując z babcią, Romek już od pół roku remontował  część mieszkania.
Babcia wprawdzie widziała tylko zdjęcia Michaliny, ale już ją lubiła- twierdziła, że
to dobra dziewczyna  bo "z oczu jej dobrze patrzy,więc ją Romuś nie skrzywdz
czasem".
Gdy tylko Michalina zgodziła się na ślub, Romek zawiózł ją do swej babci. Starsza
paniprzyjęła ich bardzo serdecznie, prosiła by Michalina mówiła do niej per "babciu",
potem obdarowała Michalinę piękną, srebrną, ręcznie robioną bransoletką.
Tym gestem zadziwiła nawet Romka - nie wiedział nic o istnieniu tej zabytkowej
bransoletki.
A wzruszona Michalina była bliska łez i powiedziała, że  przecież to mieszkanie jest
tak duże, że mogą tu mieszkać razem. Ale starsza pani powiedziała, że jej jest coraz
trudniej sprostać codziennym czynnościom, więc będzie lepiej, gdy jednak zamieszka
u córki.
Do ostatnich chwil swego życia babcia Romka była dla Michaliny ogromnie życzliwa i
Michalina bardzo boleśnie odczuła jej odejście w inny wymiar.
Ślub - chcieli zwyczajny, bez "zadęcia".Jedyną ekstrawagancją było  miejsce -Pałac
Ślubów na Starówce. W ramach rekompensaty za brak hucznego wesela był kieliszek
szampana dla wszystkich, podany w  przyległej sali, co i tak wypadło taniej niż
tradycyjne  wesele.
Oni natychmiast po tej ceremonii zniknęli,  a rodzice Michaliny i Romka wspólnie
świętowali ślub dzieci na obiedzie w restauracji.
Nie było podróży poślubnej ani miodowego miesiąca. Zamiast tego rozkoszowali się
zaciszem własnego mieszkania, pełną swobodą i bardzo intensywnie poznawali się
niemal od nowa.

Michalina zadzwoniła do Mirka i nie mówiąc nic o rocznicy ślubu, zaprosiła go do
restauracji na spotkanie przy  zastawionym stole, gdzie będzie kilka  znajomych osób.
Gdy się dopytywał co to za uroczystość, pokrętnie wyjaśniła, że to takie doroczne
spotkanie.
W wieczór poprzedzający rocznicę ślubu, Romek wręczył żonie trzy niewielkie ,
kartonowe pudełka. Były lekkie, opakowane w kolorową cieniutką bibułkę, największe
miało format A-4.
Potem rozsiadł się wygodnie w fotelu i powiedział -  a teraz to rozpakuj, a potem
przymierz- muszę zobaczyć jak ci w tym do twarzy.
Michalina pomału rozpakowała najmniejsze pudełko - zawierało 7 par damskich fig,
każda  para była w innym kolorze i  miała wyhaftowaną nazwę dnia. Michalina zaczęła
się śmiać , że to rzeczy raczej nie do twarzy, a do...pupy. Ale Romek był twardy,
żądał przymierzania  każdej pary po kolei. Potem Michalina rozpakowała największe
pudełko - była tam tak zwana  pół halka, ciemno-czerwona z czarną koronką u dołu. 
Oczywiście  nie obyło się bez przymiarki a Michalina natychmiast  zanurkowała
w szafie  i wyciągnęła stamtąd spódniczkę, do której bezskutecznie poszukiwała takiej
właśnie halki.
W ostatnim pudełku znalazła cieniusieńkie jak mgiełka body, koronkowy biustonosz
typu "bardotka" i  samonośne, koronkowe pończochy. Bardzo się zdziwiła, że Romek
wiedział jaki zakupić rozmiar i fason biustonosza. Romek wpierw się wygłupiał, że
chodził po  sklepach z ustawionymi odpowiednio dłońmi, w końcu się przyznał, że po
prostu pospisywał metki przy jej bieliznie i w sklepie ekspedientka mu pomogła znalezć
odpowiednie rozmiary,  a fason pokazał na manekinie.
Następnego popołudnia spotkali się w szóstkę w umówionym miejscu.
Michalina przedstawiła wszystkim Mirka . Gdy juz siedzieli przy stole, wyjaśniła
Mirkowi,  że to jest siódma rocznica ich ślubu, że Kasia i Stefan byli świadkami na ich
ślubie i co roku spotykają się tego dnia ze świadkami i ich partnerami, by razem
świętować.
Kasia co chwilę zerkała na  Mirka - ją chyba też intrygowały jego oczy. Romek obejrzał
Mirka dość dokładnie (Michalina znała to spojrzenie) i doszedł do wniosku, że nie ma
powodu do niepokoju. Panowie zaczęli  od razu prowadzić poważne dyskusje, a panie
zajęły się swoimi tematami, oczywiście niepoważnymi. Kasia w zawoalowany sposób
przekazała koleżankom, że Mirek się jej podoba. Michalina szepnęła jej tylko, że facet
jest wolny i naprawdę miły, a przede wszystkim bardzo kulturalny.
Gdy już na stole wylądowała kawa i tort, panie wybrały się wspólnie do łazienki,
poprawić makijaż.
Gdy wróciły po wymianie uwag na temat Mirka, zauważyły, że panowie wpatrują się
w tort i mają dziwne miny.
Wreszcie Romek zapytał- kochanie,  a czemu ten tort jest plastikowy? dziewczyn o mało
nie skręciło ze śmiechu - Kaśka swymi wypielęgnowanymi paznokciami podważyła
ozdobny wierzch tortu - pod spodem był normalny, jadalny tort, już pokrojony, bez
żadnych ozdób. I ci bardzo mądrzy panowie mieli teraz zupełnie głupie miny.
c.d.n

Przeklęte szkolenie- cz.VIII

Reakcja Mirka nieco zaskoczyła Michalinę, ale nie mogła się w tej chwili zastanawiać
nad jego zachowaniem. Ograniczyła się do powiedzenia, że nim jej  to powie, to niech
się dobrze zastanowi czy ona jest właściwą adresatką jego sekretów.
Dopili kawę, pooglądali jeszcze przez moment plan mieszkania i Michalina dała się
łaskawie odwiezć do domu.
Zaczęła się zastanawiać co też Mirek miał na myśli .  Analizowała jego zachowania na
każdym spotkaniu, zaczęła się zastanawiać, czy może on jest po prostu gejem.
Michalina znała dwóch chłopaków o takiej orientacji, ale jednak Mirek był inny.
Ci dwaj, których znała Michalina ani przez moment nie podrywali dziewczyn. Byli
uprzejmi, ale nie padały z ich ust żadne komplementy pod adresem płci pięknej.
Jeden z nich był kolegą Michaliny ze studiów, drugi jego przyjacielem. Ten, który był
razem z Michaliną na studiach jakoś bardzo odbijał od reszty chłopaków - zawsze
bardzo starannie ubrany, nie palił, nie przeklinał, bardzo ładnie formułował swe
wypowiedzi, więc szybko zyskał ksywkę "paniczyk". Ale był koleżeński, nie tylko
pożyczał swe notatki ale nawet je kserował. W indeksie królowały same dobre oceny,
przez całe studia trafiły się zaledwie trzy oceny dostateczne i wszystkie zaliczenia
były w pierwszym terminie.
Tak "na oko" Mirek był zupełnie inny, dostrzegał urodę dziewczyn,a jego zachowanie
wobec nich było prawie flirtem.
Mąż Michaliny miał przylecieć w poniedziałek. Umawiali się, że ona przyjedzie po
niego na lotnisko, choć znalezienie miejsca na parkingu graniczyło z cudem.
Michalina postanowiła wziąć jeden dzień wolny, by wcześniej przyjechać na lotnisko.
Zaplanowała na ten dzień porządny obiad - wołowe zrazy zawijane, z bogatym
życiem wewnętrznym. Danie o tyle absorbujące, że zrazy już z nadzieniem, musiały
się jeszcze wyleżeć dobę w marynacie.
W piątek zadzwonili do niej z biura Romka, że coś było pokręcone w rezerwacjach i
zamiast w poniedziałek Romek wróci  we wtorek, łamanym lotem przez Amsterdam.
Nie było to duże opóznienie a poza tym przylatywał póznym popołudniem, więc mogła
nie brać urlopu.

We wtorek siedziała w pracy jak na szpilkach, zerwała się na godzinę przed końcem
dnia pracy i poszła do fryzjerki. Na lotnisku dwa  razy objechała wszystkie możliwe
miejsca do parkowania i w połowie trzeciego nawrotu wypatrzyła, że ktoś z całkiem
dobrego miejsca odjeżdża. Szczęśliwa zaparkowała i poszła do hali przylotów.
Samolot wylądował i nawet dość szybko zaczęli wychodzić  pasażerowie -wypatrywała
Romka i wypatrywała, a jego wciąż nie było.  Zdenerwowana podeszła do informacji -
w chwili gdy zaczęła formułować pytanie, podszedł do niej Romek. Był wyraznie bardzo
zmęczony i zły - zmęczony bo trzy razy zmieniał przewoznika a zły bo zaginęła jego
walizka. Przy każdej przesiadce spędzał  czas"w tranzycie", więc  bagażu nawet nie
oglądał.
Dobrze, że wszystkie ważne notatki miał w małej, podręcznej torbie.
Chyba był bardzo zmęczony, bo spokojnie zajął miejsce obok niej, nie usiłując wyręczyć
jej w prowadzeniu samochodu.
Michalina pocieszała męża, że walizka z pewnością się odnajdzie, nic dziwnego, że się
zagubiła. Ale Romek był niepocieszony - przez całą drogę  marzył o chwili, gdy wręczy
żonie prezent, który dla niej kupił i o tym, co będzie potem. I choć Michalina bardzo
prosiła, by powiedział co to za prezent- nie zdradził sekretu. Pod względem zawodowym
była to udana delegacja, pod względem turystycznym- raczej nie za bardzo.
Nie da się ukryć, że diety były szalenie niskie a Los Angeles to raczej miasto dla bogaczy.
I tylko dzięki temu, że Romek wziął dodatkowo własne dolary, mógł kupić dla Michaliny
prezent.
Nie zwiedzali Hollywoodu, nie pojechali oglądać domów filmowych sław.
Mieszkali  w dzielnicy przemysłowej, blisko firmy, do której przyjechali. Czuli się tam jak
nędzarze - po prostu na nic ich nie było stać. Byli kilka razy goszczeni przez Polaków,
którzy tam od lat pracowali. Rodacy dobrze wiedzieli, że diety Polaków są tragicznie niskie.
Ale członkowie delegacji mieli jednak satysfakcję - poziom wiedzy fachowej polskich
inżynierów zadziwiał Amerykanów.

Zbliżała się 7 rocznica ślubu - jak co roku spotykali się z tej okazji ze swoimi świadkami
i ich partnerami. Ponieważ Michalina  chciała  tę okazję czcić, a nie sterczeć przy garach
przed i po spotkaniu, zawsze wybierali się na uroczysty obiad do restauracji. Zawczasu
rezerwowali miejsca, uzgadniali z grubsza menu.
W tym roku świadkowa  Michaliny, jej wieloletnia przyjaciółka Kaśka , nie chciała się
pojawić, bo zerwała przecież  ze swym ukochanym i nie miałaby z kim przyjść.
Prawdę mówiąc, to Michalinę nawet ucieszyła wiadomość o zerwaniu, bowiem podmiot
uczuć Kaśki był......żonaty, dzieciaty i wcale nie miał zamiaru się rozwodzić, by związać
się z Kaśką , z którą romansował "na boku" . Michalina cały ten czas przekonywała
Kaśkę, że facet jest po prostu świnią - i w stosunku do żony i do Kaśki. Ale Kaśka była
wielce zakochana i twierdziła, że facet od pierwszego dnia uprzedzał ją, że rozwodu,
a tym bardziej skandalu nie chce, a ona to zaakceptowała. A to, że cały czas wymagał
od niej wierności Kaśka tłumaczyła tym, że on bardzo ją kocha. Trzy miesiące wcześniej
facet powiedział Kaśce, że chyba muszą przestać się spotykać, bo żona jest w trzeciej
ciąży, zle się czuje i on musi jej pomagać w domu.
W ramach pocieszania się Kaśka zaczęła się spotykać z kolejnym żonatym facetem, ale
ten miał znacznie mniej wolnego czasu i mniejsze możliwości lokalowe na konsumpcję
tego pobocznego związku.
Romek nie przepadał za Kaśką, choć nie wiedział nic o jej życiu prywatnym. Kiedyś
powiedział Michalinie, że Kaśka to babka, która wyraznie ma skłonności do podrywania
już zajętych facetów.
Michalina zwróciła wtedy uwagę Romkowi,że przecież w tym gronie nie było "wolnych"
facetów.
Sytuacja Kaśki przywiodła Michalinę do pomysłu, by na tę rocznicę  ślubu zaprosić Mirka-
on samotny, Kaśka też, więc niech się poznają. A może przypadną sobie do gustu?
Przedstawiła projekt mężowi, który tylko wzruszył ramionami i stwierdził, że nie ma nic
przeciwko temu. Może Kasia zajmie się tym samotnym chłopakiem i przestanie uwodzić
żonatych?. Miałabyś pierwszy sukces jako swatka - powiedział ze śmiechem.
W międzyczasie odnalazła się walizka Romka. Była nieco porysowana, miała urwaną
rączkę, ale zawartość była nienaruszona.
Prezent dla Michaliny wylądował w biurku Romka - miała go dostać w wigilię rocznicy
ślubu. I choć  bardzo się przymilała- Romek był nieugięty. Wytrzymasz, wytrzymasz
jeszcze te kilka dni, tłumaczył jej z łobuzerskim uśmiechem.
c.d.n.

Przeklęte szkolenie- cz.VII

Dni mijały szybko i nadszedł dzień wylotu Romka do USA.
Jak nigdy dotąd Michalinapostanowiła pojechać z nim  na lotnisko.
Zupełnie nie wiedziała czemu, ale czuła dziwny niepokój. Pierwszy raz tak się jej
zdarzyło. Romek był nieco zdziwiony, nigdy dotąd go nie odprowadzała. Fakt, że ten
wyjazd miał być długi i podróż bardzo daleka.
Było mu miło, tym bardziej, że żony kolegów na ogół ich odprowadzały i to razem
z dziećmi. Zawsze czuł się wtedy z lekka zażenowany, bo kolega odprowadzany przez
rodzinę stał z nią aż do momentu przejścia do kontroli paszportowej, a Romek stał sam,
nie chcąc im przeszkadzać. Zbytnio mu to co prawda nie przeszkadzało. Najczęściej latał
sam i wtedy do ostatniej chwili myślał o tym, co ma załatwić.

Jak zwykle do  samolotu lecącego do USA była ogromna kolejka do odprawy bagażowej.
Stali w tej kolejce i stali, było duszno i gorąco, ciasno i bardzo gwarno.Wreszcie Romek
oddał bagaż i poprosili go by szybko przeszedł do odprawy paszportowej.  Michalina
odprowadziła go aż do bramki paszportowej -ostatni pocałunek i Michalina została sama.
Samotnośc była w tym wypadku względna, bo dookoła było pełno ludzi. Michalina
postanowiła pójść na taras widokowy i stamtąd zobaczyć jak startuje  samolot unoszący
Romka w siną dal. Po dość długim czasie zobaczyła Romka wsiadającego do autobusu,
potem widziała go z daleka gdy wsiadał, w 10 minut pózniej samolot wystartował.
Michalina powróciła do domu w dość smętnym nastroju - strasznie długo miała być
sama.

W pracy miała niemiłą dyskusję z szefem, który znów zapomniał o takim drobiazgu, że
wysyłając ją na szkolenie obiecał przenieść ją do innej pracowni na stałe, co wiązało się
z podwyżką. Szef, jak każdy facet przyciśnięty do muru, tłumaczył głupawo, że ona bardzo
dobrze spisuje się na swym obecnym stanowisku a tam będzie miała mniej ciekawą pracę-
w końcu Michalina nie wytrzymała i powiedziała, że albo w ciągu kwartału zmieni dział,
albo odejdzie. Bo jak na razie to ciągle dostawała zadania z obu działów.

W drugim tygodniu nieobecności Romka zatelefonował do niej Mirek. Prosił o krótkie
spotkanie, żartował, że  jest gotów napisać do jej męża prośbę, by ona mogła się z nim na
2 godziny spotkać. Umówili się jeszcze tego samego dnia, po pracy, by wspólnie
coś zjeść - ale już nie w  klubie NOTu.
Mirek był zadowolony ze swej nowej pracy, dostał samodzielny temat i był zapracowany
po uszy. Michalina opowiedziała mu oswoich "przepychankach" z szefem i stwierdziła, że
musi rozpuścić wśród znajomych wieść,  że szuka nowej pracy.Tu pracowała już 5 lat,
a tylko raz dostała podwyżkę.
Mirek już wynajął mieszkanie, nie za piękne, ale to tylko do czasu otrzymania mieszkania.
Budynek, w którym miał mieszkać już stał, więc była szansa, że za rok o tej porze będą
oddawane lokatorom mieszkania. Oczywiście, o ile nie będzie "poślizgu", który  mógł
spowodować, że budynek będzie oddany dopiero za dwa lata. A poza tym Mirek prosił,
by Michalina pomogła  mu w  zakupie zasłon do mieszkania, które wynajmował.
Wynajął puste mieszkanie, bo miał własne meble. W kuchni założył żaluzje, ale chce
jeszcze  do pokoi dać zasłony - wymierzył dokładnie oba okna i karnisze, ale  nie wie ile
metrów tych zasłon kupić, więc prosi o pomoc.

Na zakup  zasłon umówili się na następny dzień - Michalina znała sklep, w którym był
niezły wybór materiałów, a ceny nie porażały wysokością, poza tym można było tam
zamówić obrębienie zakupionego materiału i za kilka dni odebrać uszyte zasłony.
Ponieważ Mirkowi nie zależało na żadnym konkretnym kolorze a raczej tylko na tym,
by były gęste i dobrze chroniły od światła, sądziła , że bez trudu coś kupią.
I rzeczywiście - trafił się importowany syntetyczny welur, który nie gniótł się a do tego
pięknie układał. Wybór kolorów był kiepski, bo były tylko brąz, bordo i zgniła zieleń,
ale Mirek zdecydował się na bordowe.
Gdy tak świetnie  poszły zakupy, wybrali się jeszcze na kawę. Mirek oczywiście wyciągnął
z kieszeni plan mieszkania, na które się zdecydował. Było to mieszkanie trzypokojowe.
Michalina pochwaliła, że to dobry wybór, bo gdy się ożeni to nie będzie musiał od razu
zmieniać mieszkania na większe. Mieszkanie miało na tyle duży przedpokój, że można
było urządzić w nim garderobę. Michalina  pokazywała Mirkowi na planie jak ona by
je urządziła, ale w chwilę potem dodała - ale oczywiście to ty musisz pomyśleć jak  je
chcesz urządzić. Zresztą niezależnie od tego jak je ty urządzisz i tak kobieta, która
z tobą zamieszka, urządzi je po swojemu.
Mirek skrzywił się paskudnie- a co ty tak koniecznie chcesz mnie ożenić?  Ostatnio mój
ojciec  wygłosił  do mnie tekst, że już czas bym się ożenił i  spłodził syna, skoro już
nie wybuduję domu i nie zasadzę dębu, bo działkę też sprzedałem. Powiedz mi, ale tak
szczerze- czy małżeństwo to taka wielka frajda? Jest taka  ilość rozwodów, że wątpię
czy taka instytucja zdaje egzamin. Poza tym jak na razie to nie spotkałem kobiety, która
chciałaby ze mną być.
Michalina wpatrywała się w niego uważnie i zamiast odpowiedzieć na  zadane pytanie
powiedziała - masz niesamowite oczy, nieprawdopodobnie przejrzyste. A jednocześnie
nie sposób z nich coś wyczytać. Tylko czasem masz  baaardzo natarczywe spojrzenie,
tak jakbyś chciał odczytać myśli swego rozmówcy. Udaje ci się to czasami?
A co do małżeństwa - to specyficzny układ miedzy ludzmi - nagle pod jednym dachem
spotykają się ludzie z różnym doświadczeniem wyniesionym z domu. A z domu każdy
wynosi bardzo wiele nawyków. I okazuje się, nie omal na każdym kroku, że ciągle
trzeba z czegoś rezygnować,  patrzeć na coś przez palce, zmieniać własne  nawyki,
tolerować cudze. W domu sporo nam wybaczano, byliśmy najważniejsi, teraz "ja" trzeba
zamienić na "my". To nie jest łatwe, ale gdy oboje  się starają cały czas, to można sobie
wypracować wspólny modus vivendi.
Czy jestem szczęśliwa w małżeństwie ? Tak, ale to głównie zasługa mego męża, który
jest bardzo tolerancyjnym z natury człowiekiem. Nim się pobraliśmy bardzo długo
ustalaliśmy jak powinno wyglądać małżeństwo. Każde z nas mówiło co się nam  nie
podoba w małżeństwie i jak tego uniknąć w naszym.
 Bo w małżeństwie trzeba o wszystkim mówić, o tym co się nam podoba i o tym, co
nas denerwuje. Poza tym trzeba się siebie wzajemnie nauczyć, trzeba umieć dawać
i trzeba umieć brać. A często trudniej jest brać niż dawać. I trzeba często razem wracać
pamięcią do tych wszystkich chwil, które nas rozbawiły, zachwyciły, uradowały.
Trzeba mieć wiele wspólnych wspomnień. Dziwiłeś się, że mąż nie  wścieka się gdy
tańczę z innymi facetami. On wie, że taniec jest czymś ważnym w moim życiu, a on
nie lubi tańczyć i nie umie- nie umie bo nie ma słuchu i wyczucia rytmu.
Nie przeszkadza mu to w słuchaniu Mozarta lub Czajkowskiego, choć myli czasem
Czajkowskiego z Prokofiewem. Ale mnie to nie przeszkadza.
W naszym małżeństwie jest bardzo dużo przyjazni, a przyjazń jest trwalsza od miłości.
Myślę, że kiedyś spotkasz  kobietę, która zechce przyjąć cię takim jakim jesteś.
Mirek patrzył na Michalinę, kręcił przecząco głową, wreszcie powiedział - kiedyś ci
powiem, wtedy przyznasz mi rację.
c.d.n.

Przeklęte szkolenie - cz.VI

Michalina obejrzała plany mieszkań, zerknęła na adresy mieszkań do wynajęcia i
powiedziała: wiesz, nie czuję się na siłach wybrać coś dla ciebie, bo niczego o
tobie nie wiem. Nie mam pojęcia jakie masz zainteresowania, hobby, co robisz po
pracy - jesteś dla mnie białą kartą. Może powinieneś raczej poprosić o pomoc
kogoś z rodziny, mamę, tatę albo swoją dziewczynę.
Co do wynajęcia - chyba najlepiej wynająć coś stosunkowo blisko Instytutu, tak
żebyś nie musiał daleko dojeżdżać, żebyś mógł dojechać od biedy rowerem lub
dotrzeć piechotą.
Stosunkowo niedaleko Instytutu jest spore osiedle i jak widzę  są tu dwa mieszkania
do wynajęcia. Nie jest to lokalizacja marzeń kogoś, kto  na stałe chce zamieszkać
w Warszawie, ale jako "przejściówka" to mogłoby być.
A co do mieszkania - ja wzięłabym to z oddzielną łazienką i WC i kuchnią wydzieloną
na stałe. Bo być może szczytem mody są "kombajny" salonowo-kuchenne, ale wtedy
trzeba bardzo dbać o porządek w kuchni lub najzwyczajniej w świecie stołować się
poza domem.
Nie ma tak dobrych wyciągów kuchennych, by zupełnie zneutralizować zapachy
gotowanych lub smażonych potraw.
No i dlatego  uważam, że może lepiej doradziłaby ci twoja dziewczyna lub mama.

Mirek uśmiechnął się - nie mam ani mamy ani dziewczyny. Mama umarła gdy byłem
w liceum,  dziewczyny nie mam, a ty jesteś  mężatką. Od niedawna mam  macochę,
nawet całkiem fajna kobieta. Rozwódka z dorosłym synem, mało interesującym.
Mama przed śmiercią zapisała na mnie dom po swoich rodzicach - stąd mam forsę
na mieszkanie własnościowe.Ojciec nalegał bym raczej kupił domek, ale ja już
dość miałem mieszkania w domku. Taki domek to worek bez dna. Bez przerwy
trzeba inwestować.
No i prawie wszystko o mnie wiesz. Dużo tego nie ma, jak widzisz. A to co jest
pod "prawie" - pewnie kiedyś ci powiem.
I wierz mi - ja cię nie podrywam - szanuję fakt, że jesteś mężatką, mam tylko taki
sposób bycia. Podobno masz bardzo przystojnego męża, jak twierdzą twoje
koleżanki z pracy. I nie często go pokazujesz.
Michalina zaczęła się śmiać - przecież mąż to nie obrazek, by go pokazywać. Ja
po prostu nie lubię tych spędów z okazji świąt Bożego Narodzenia- byłam  raz,
sama  i wystarczy. Nie cierpię tych modnych przyjęć  "na stojaka"- brakuje mi
rąk a poza tym po godzinie stania mam dosyć. Czuję się  jak w kolejce w mięsnym.
Rok temu uparli się, by zorganizować "zakładowego Sylwestra" w klubie
oficerskim. I chyba strasznie się moje koleżanki zawiodły, bo mój mąż nie tańczy,
ze mną też nie, więc się wytańczyłam z kolegami z pracy i zaraz po północy stamtąd
zniknęliśmy. Musiałam przyrzec mężowi, że nigdy więcej nie  zaciągnę go na taką
imprezę bo się na niego "baby patrzyły gdy ja hasałam".
Mirek też się  śmiał, a potem spoważniał i zapytał - to mąż ci pozwala tak hasać
z innymi? Na jego miejscu to bym się nauczył tańczyć by mi inni nie porywali
żony do tańca. Bo taniec to zawracanie głowy nogami, wiesz? Ale dobrze wiedzieć,
że lubisz tańczyć, bo ja też.
Obiad niestety ich nie zachwycił, jedynie kawa i "coś słodkiego-czekoladowego"
uratowały sytuację.
Michalina zerknęła na zegarek i stwierdziła, że musi już iść pomieszkać, bo nie
mówiła mężowi, że wróci pózno. Mirek proponował, że ją odwiezie, ale Michalina
wzięła taksówkę, która właśnie podjechała pod klub przywożąc gości.
W drodze zastanawiała się co było ukryte w życiorysie Mirka pod słowem "prawie".

Romka jeszcze nie było w domu, chyba jeszcze nie wrócił z pracy.
Zrobiła sobie herbatę, włączyła film i otulona kocem spoglądała na ekran. Obudziło
ją delikatne głaskanie po głowie i ciche mruczenie do ucha. To Romek dopytywał się,
czy ma ją zanieść do łóżka czy pójdzie sama. Była już niemal północ. Romek wrócił
przed dziewiątą, ale gdy zobaczył jak mocno Michalina śpi, żal mu było ją budzić.
W końcu doszedł do wniosku, że w ubraniu, zwinięta w kłębek, z głową na oparciu
kanapy to się raczej nie wyśpi dobrze.
Po raz pierwszy Michalina zapytała się go, gdzie był - nigdy nie zadawała żadnych
pytań, więc Romek zrobił nieco zdziwioną  minę i zamiast odpowiedzieć zapytał-
a gdzie ty byłaś? bo dzwoniłem do domu, ale cię nie było.Musiałem pojechać do
rodziców i chciałem ci o tym powiedzieć. Kran się zepsuł, a tata naprawiając go
skaleczył się w rękę, wiec musiałem dokończyć  naprawę za niego. Potem mama
wcisnęła we mnie kolację i wróciłem.
A ja byłam w klubie na obiedzie, z facetem. Obiad był obrzydliwy, ale kawa i
czekoladowe coś było pyszne.
Znam go?- zapytał Romek. Nie, nie znasz, ja też prawie go nie znam. Poznałam go
na szkoleniu. Zmienił miejsce pracy z Krakowa na Warszawę i poprosił o pomoc
przy wybraniu miejsca na mieszkanie. Wiesz, on się dziwi, że nie nauczyłeś się
tańczyć i ja tańczę z innymi. I wiesz,  on twierdzi, że wszystkie dziewczyny
z pracy mówią , że mam  bardzo przystojnego męża. Będę musiała uważać by cię
któraś nie poderwała.
Romek zaczął się śmiać - no jasne, mnie przecież tak łatwo poderwać! Tobie to
zajęło raptem dwie  minuty.
Michalina prychnęła z oburzeniem - nie podrywałam cię, obcas mi się złamał,
wywaliłam się i skręciłam kostkę- nie musiałeś mnie podnosić, nie prosiłam o pomoc!
Nie musiałeś mnie zawozić na pogotowie ani potem wydzwaniać jak tam moja
kostka. I przychodzić do mnie do domu i rysować mi na gipsie głupie obrazki.
Romek śmiejąc się tłumaczył - gdybyś nie chciała mnie poderwać nie padłabyś jak
długa do moich stóp.
Michalina do dziś pamięta jak to było - na niemal pustym korytarzu złamał się jej
szpilkowy obcas -akurat na tym odcinku podłoga była wyłożona płytkami, które
były śliskie. Michalina upadła i poczuła straszliwy ból. Usiłowała wstać i wtedy
nie wiadomo skąd stanął nad nią Romek - pomógł wstać i posadził na parapecie
okiennym.
Obejrzał puchnącą szybko kostkę, kazał zdjąć szpilkę ze zdrowej stopy, potem
poszedł po jakiegoś kolegę i razem zaciągnęli  ją do gabinetu lekarskiego. Tam
pielęgniarka dała jej jakiś zastrzyk i powiedziała, żeby ją zawieżć na ostry
dyżur ortopedyczny. Chłopcy znów pomogli jej poskakać na zdrowej nodze do
wezwanej taksówki i Romek pojechał z nią do szpitala. Potem odwiózł ją znów
taksówką do domu, pomógł pokonać schody i uspokajał jej mamę, że to drobiazg.
Przez 6 tygodni dzwonił  lub przyjezdżał bardzo regularnie i tak jakoś wrósł
w jej życie. Trzymał za rękę gdy ściągali gips bo się okropnie bała i pilnował by
za wcześnie nie chodziła na jakimkolwiek obcasie.
W dwa lata pózniej pobrali się.
c.d.n.