"Kołowate" dni toczyły się swym zwykłym rytmem. W trzy tygodnie po rozmowie
Jacka z rektorem uczelni obaj panowie udali się do Werony. Profesor L. okazał się
być bardzo miłym człowiekiem a do tego znacznie młodszym od większości
polskich profesorów. Rozmowy toczyły się w języku angielskim, Jacek dał do
wglądu swoją pracę magisterską napisaną również w języku angielskim- pisanie
jej równolegle w języku angielskim doradził Jackowi jego promotor i teraz "było
jak znalazł". Profesor L. przestudiował ją w 2 dni, wyraził swe uznanie i powiedział,
że cieszy się, że tak zdolny człowiek będzie w tej uczelni na stypendium, poza tym
nie widzi problemu by w ramach tego stypendium Jacek zaczął pracę nad swym
doktoratem i z przyjemnością weźmie Jacka pod opiekę a pracę może Jacek pisać
w języku angielskim. Wypytywał się Jacka jeszcze o sprawy prywatne, pochwalił
plan by w tym czasie mieszkała tu również żona Jacka. Stwierdził, że jeśli będą
mieszkać nieco dalej od centrum to zapewne znajdą jakieś niedrogie, aczkolwiek
zapewne nieduże mieszkanie. Zapewnił też Jacka, że jeśli zaraz zacznie intensywną
naukę, to dość szybko opanuje język w stopniu umożliwiającym "przeżycie."
Jacek dostał również całą furę dokumentów, którą miał złożyć w ambasadzie Włoch
w Warszawie. Jacek miał się pojawić w Weronie wraz z rozpoczęciem nowego roku
akademickiego, choć lepiej by było gdyby dotarł z tydzień wcześniej i załatwił
sobie sprawy mieszkaniowe.
Werona oczarowała Jacka swą urodą. Obawy przed podjęciem tu życia stopniały.
Jacek patrzył na miasto "wzrokiem Izy" i był pewny, że jej się tu spodoba.
Do Warszawy obaj panowie wracali w bardzo dobrym nastroju.
Ponieważ Iza w chwili jego powrotu była w pracy, zostawił w domu walizkę i
pojechał do niej do pracy - chciał zdać sprawozdanie nie tylko jej ale i wujkowi.
Po 5 dniach nieobecności Jacek był witany jakby go nie było kilka miesięcy.
Iza "zarządziła" natychmiast by Jacek wziął intensywne, indywidualne lekcje
włoskiego, najlepiej codziennie. Gdy tylko coś napomknął o kosztach zaraz
został zrugany przez Izę i wujka.
To jest inwestycja w wasze przyszłe życie, dziecino - tłumaczył wujek. Iza
ucięła dyskusję krótkim- kochanie, nie masz tu nic do gadania.
Niedzielę spędzili z rodzicami na działce, na którą Iza zaprosiła też ciocię Melę
i wujka.
W sobotę Iza z pełnym poświęceniem pichciła niedzielny obiad dla 8 osób.
Stwierdziła, że lepiej będzie wszystko tylko potem odgrzać niż pół dnia spędzić
na działce w kuchni. Wujostwo mieli przywieźć tylko coś słodkiego i lody.
Około jedenastej wieczorem zatelefonowała do teściów, informując ich, że będą
na działce już o 8 rano, a około 10,00 dojadą ciocia Mela z wujkiem i że obiad
jest już praktycznie gotowy, deser także.
Odpowiedź była jak zawsze: "ojej, po co się kochana dziecino męczyłaś, masz
i tak za wiele obowiązków" na co Iza palnęła "przecież wiesz, że ja lubię się
umartwiać, ciociu". Iza nadal nazywała teściową ciocią, tak jak i Jacek jej mamę.
Iza z Jackiem dojechali na działkę znacznie wcześniej niż to zapowiedziała Iza.
Przynajmniej mamy dobry przejazd, pocieszała niewyspanego Jacka. Pośpisz
sobie w cieniu na leżaku. To był ich pierwszy pobyt w tym sezonie na działce,
więc nie ominęło ich kilka niespodzianek - pierwsza, że już nie było ani
jednej niezabudowanej działki. Druga- nowe domy były przeważnie dwupiętrowe,
a oni zawsze uważali, że już ich jednopiętrowy dom jest wielki.
Przeżyli również wielkie zadziwienie konstrukcją metalową, która powstała na
ich działce.
O rany- zajęczał Jacek- znów naszym coś odbiło. Jacyś niewyżyci są. Ciekawe
co to ma być? Jacek obchodził konstrukcje dookoła, w końcu został zagnany do
wypakowania jedzenia i schowania go w lodówce.
Iza przyjrzała się konstrukcji i orzekła - to pewnie będzie świątynia dumania
dla Telimeny i jadłodajnia dla komarów. Dwa w jednym.
W pół godziny później dotarli jednym samochodem rodzice obojga. Obie mamy
pognały pędem zapełniać drugą lodówkę, która stała w piwnicy. Bo oczywiście
też przywiozły "coś na ząb" jako lunch.
Około 10,30 dotarli wujostwo - stali w korku, by się włączyć z podporządkowanej
drogi na główną. Gdy Mela zaczęła wyciągać "zaopatrzenie" Iza stwierdziła, że już
nie ma miejsca w dwóch niedużych lodówkach.
Ale my mamy 3 lodówki, trzecia jest tam i teściowa wraz z wiktuałami skierowała
się do "szopy". Iza już tylko jęknęła.
Poukładawszy wszystko w lodówce teściowa zawołała Izę i Jacka do "szopy".
Kochani, tu jest wasz nowy pokój, bez kuchni ale za to z łazienką i lodówką.
Macie tu zainstalowane siatki w oknach. Jedyna niewygoda to okiennice otwierane
z zewnątrz. Pościel jak zwykle jest w schowku na górze.
I obydwa domy będą od jutra podłączone do monitoringu.
No a gdzie warsztat?- zapytała Iza.
No jest, z tyłu za Waszym pokojem, z oddzielnym wejściem.
I jak się Wam podoba? Iza objęła teściową i powiedziała, no bardzo się podoba i to
jest dla nas naprawdę niespodzianka.
Ale my- zaczął Jacek, ale ostrzegawcze spojrzenie Izy sprawiło, że powiedział - no
ale my tu rzadko bywamy przecież. Nie szkodzi, to będzie taki pokój gościnny dla
Was, ale też ewentualnie i dla innych. Mela tu już mieszkała. Wiecie, że pościeli
u nas nie brak.
Mamo, a co to za konstrukcja wyrosła? A to taki spadek po Meli, bo ona miała taki
namiot kiedyś na swojej działce. Dwie ściany przezroczyste, wszystko kryte płótnem
żaglowym. Ale my chyba potem zrobimy z tego altanę obsadzoną winobluszczem,
albo czymś innym pnącym.Może będzie coś zimozielonego pnącego.
Pobyt na działce jakimś cudem powoduje zwiększony apetyt u płci męskiej - pierwszy
zaczął dopytywać się o lunch Jacek, potem reszta panów.
Mieli tak wielką chęć na jedzenie, że pędem nakryli stół na tarasie, rozłożyli parasole
od słońca i grzecznie czekali na wezwanie do noszenia. Na lunch były krokiety z bardzo
różnorodnym nadzieniem: ulubione Izy z soczewicą, lubiane przez wszystkich z szynką
i żółtym serem, z białym serem "na czosnkowo" i na słodko, tradycyjne z mięsem i
węgierskie z orzechami, miodem i rodzynkami namoczonymi w rumie. Do tego kawa
herbata, woda mineralna z domowym sokiem wiśniowym.
Gdy tak siedzieli zajęci zajęci pochłanianiem krokietów Iza szepnęła do Jacka - teraz im
powiedz. Jacek szybko przełknął ostatni kęs, zapił go kawą i powiedział:
a ja dostałem stypendium i od nowego roku akademickiego będę na Uniwersytecie we
Włoszech, a tak dokładnie w Weronie. A Iza jedzie ze mną. Przy stole zaległa cisza.
Pierwszy zareagował Jacka ojciec - ooooo, to prawdziwa niespodzianka, tak nagle?
Nie nagle, ale nie chciałem nic mówić, bo nigdy nic nie wiadomo jaki będzie wynik.
No ale ty nie znasz włoskiego to jak się będziesz na tym stypendium uczył- tata
drążył temat.
Ja się nie będę uczył, ja tam będę robił doktorat a pisać go to będę w języku angielskim.
A Iza? Co z Izą w tym czasie?
To chyba jasne, że Iza będzie ze mną, przecież się nie rozstaniemy na dwa lata z powodu
mego doktoratu. Iza będzie żoną przy mężu piszącym doktorat. No dobrze, będziesz
pisać doktorat po angielsku, ale życie codzienne wymaga przecież języka włoskiego -
tata nie odpuszczał. No właśnie, dodał ojciec Izy.
Ja się już uczę włoskiego, a Jacek zacznie w tym tygodniu- wyjaśniła Iza. Ja się zaczęłam
uczyć włoskiego, bo chcę pojechać na Murano i trochę popracować ze szkłem weneckim.
Chcę projektować biżuterię ze szkła weneckiego. I do tego mi potrzebny jest włoski.
Wy nawet nie wiecie- wujek się zwrócił do rodziców Izy- jaką macie arcy zdolną córkę.
I nie jest to moja opinia ale zawodowej artystki, u której Iza próbowała swych sił. Iza
jest do niej zaproszona na naukę i pobyt na Murano. Przynajmniej będzie miała blisko.
Jakoś mało się ucieszyliście z tego,że Jacek będzie pisał doktorat - zauważyła Iza.
Po prostu jesteśmy zaskoczeni no i długo nie będziemy Was widzieć- mama Jacka
ratowała nieco niezręczną sytuację.
No a jeśli przydarzy ci się wtedy dziecko to nie będzie miał ci kto pomóc- mama Izy
ruszyła w sukurs swej przyjaciółce.
Mnie to się może przydarzyć jakaś kontuzja ale nie dziecko- nie należę do producentek
dzieci z przypadku, lub przydarzenia.
Jeśli będzie- to będzie zaplanowane a nie przydarzone. Myślałam, że mnie lepiej znasz.
Poza tym tam też potrafią odebrać poród a położnice mają lepsze niż u nas warunki.
czwartek, 13 sierpnia 2020
środa, 12 sierpnia 2020
Zastępstwo - XXIV
"Pan kolega", czyli Jacek wyszedł z sekretariatu pełen sprzecznych uczuć - po pierwsze
zwrot "panie kolego" wydał mu się dziwaczny - jakieś pomieszanie znaczeń. Nie jestem
przecież jego kolegą, byłem do niedawna studentem, teraz jestem pracownikiem.
Drugim uczuciem była jednak radość, ale i obawa, bo jednak włoski nie był mu znanym
językiem.
By pozbierać myśli przeszedł się po terenie uczelni nim wrócił do laboratorium.Ale ten
spacer nie bardzo go uspokoił. Pozbierał niespiesznie notatki, zatelefonował do Izy, ale
telefon był wciąż zajęty, pokręcił się chwilę po laboratorium, potem stwierdził, że musi
teraz wyjść, współpracownikowi tylko powiedział, że chyba już nie wróci dziś, musi coś
pilnego załatwić w Instytucie Leków. W pół godziny później wchodził do pokoju,
w którym siedziała Iza i o czymś zawzięcie dyskutowała z wujkiem.
Na widok Jacka obydwoje wykrzyknęli "ojej, co się stało???", bo jeszcze nigdy Jacek nie
zawitał tu niespodziewanie.
Nic się nie stało, nie mogłem się dodzwonić, to przyjechałem. Dostałem to stypendium.
I to we Włoszech i.....właściwie nie wiem czy się cieszyć czy płakać.
No przecież jasne, że się cieszyć! -wykrzyknął wujek i ruszył w stronę ekspresu do kawy.
Takie nowiny należy omawiać przy kawie i włoskich ciasteczkach, ale ciasteczek już nie
ma, bo Mariuszek- Chudzina już jest w Paryżu . Mamy tylko jakieś wafelki. Weź sobie
krzesło i siadaj, zaraz będzie kawa. A w jakim mieście? Już wiesz, czy masz sobie dopiero
coś wybrać?
W Weronie, już ktoś o tym zadecydował poza mną. A do tego wszystkiego zostałem dziś
"kolegą" naszego rektora i najdalej w ciągu miesiąca lecimy obaj do Werony.
Jacusiu, to przecież bardzo dobre wiadomości, nie denerwuj się- wreszcie odezwała się Iza.
A co dobrego w tym, że będziemy rozdzieleni?- zapytał Jacek.
W czasie studiów zrezygnowałem, bo perspektywa rozdzielenia mnie przerosła.
Iza nagle zaczęła się śmiać - widzę jeszcze jeden problem -kandydat na zastępcę właśnie się
ożenił.
Kto się ożenił?- zapytał zdziwiony wujek.
Kandydat na zastępcę Jacka gdy poprzednim razem mu przyznano stypendium. Ożenił się
w święta z moją przyjaciółką. Izę co nieco skręcało ze śmiechu.
W końcu spoważniała i zaczęła Jackowi tłumaczyć jak ona widzi tę sytuację.
Ale my nie będziemy długo rozdzieleni. Jak tylko się tam urządzisz to przyjadę do Ciebie.
No nie wiem, czy na wiele mi moje stypendium wystarczy. Podobno tylko na pokój
w akademiku i wyżywienie- Jacek zacytował opinię rektora.
Jacek, mamy przecież pieniądze, nie zapominaj, że mamy wspólnotę majątkową. Ta forsa
w banku jest nasza, wspólna. Wujku, wytłumacz mu to, proszę. Bo on jakiś mało pojętny
jest.
No właśnie - wujek zwrócił się do Jacka - zrozum chłopaku, że skoro cię Iza wybrała to
jesteś tego wart i jesteście dla mnie tak samo ważni i zakładając konto Izie wiedziałem, że
będziesz też jego beneficjentem. To są wasze wspólne pieniądze, a ja tylko się cieszę, bo
wiem, że będą dobrze spożytkowane, na sprawy ważne, a nie przehulane na narkotyki lub
wódę i hazard. Traktuję was jak własne dzieci, tak po prostu mówiąc.
I cieszę się, że dostałeś to stypendium, to znaczy, że zadziałały moje modlitwy!
Wujku, a od kiedy ty się modlisz? - zapytała zdumiona Iza.
Izuś, czy ty zawsze musisz wszystko brać tak dosłownie? No po prostu bardzo chciałem
by się wasze plany spełniały. Modlitwa to przecież też taka litania "chceń" tylko adresat
nieco inny.
Jacek, rozluźnij się, opowiedz dokładnie co ci twój nowy kolega- rektor jeszcze mówił.
Swoją drogą ciekawe jakby zareagował gdybyś do niego mówił "kolego-rektorze". Może
po tej wspólnej delegacji do Werony tak właśnie będziecie rozmawiali - dociekała Iza.
Jacek pomału się uspokajał. Poprosił tylko Izę i wujka by nic nie mówili na razie ich
rodzicom, bo to przecież i tak wszystko jeszcze palcem na wodzie pisane. Bo jeszcze czeka
go rozmowa z tym włoskim profesorem w Weronie i trudno przewidzieć co z niej wyniknie.
Przecież nie znam włoskiego!
Ale całkiem nieźle znasz łacinę i to właśnie z zakresu medycyny a nie z tekstów Cezara.
Kochanie, przestań się zamartwiać na zapas, proszę. Poczekaj z tym martwieniem się do
czasu rozmowy z profesorem z Werony.
Pamiętaj Jacku, że mamy w Italii "swojego człowieka" - jak będziesz się tam urządzał to
Fabio we wszystkim ci pomoże - dodał wujek. Już on dobrze dopilnuje byś miał wszystko
dobrze tam poukładane. Znajdzie dla was mieszkanie na dobrych warunkach. To bardzo
przedsiębiorczy i mądry facet.
I przystojny - złośliwie dodała Iza. Jacek tylko uśmiechnął się - dobrze wiedział, że przegra
w słownym pojedynku z Izą.
Gdy już tam będziecie przyjadę do was i trochę u was pobędę. To piękne miasto, raz tylko
byłem - dodał wujek. I chętnie bym tam pobył ze dwa tygodnie i bez pośpiechu zwiedził.
I do Wenecji stamtąd blisko, administracyjnie to ten sam region Wenecji Euganejskiej.
A rzeka Adyga, która przepływa przez miasto tworzy swym korytem literę "S". Latem będzie
tam gorąco a zimą zimno, bo może temperatura spaść poniżej zera. Poza tym Włosi są
naprawdę sympatyczni, szybko się tam zaaklimatyzujecie.
I codziennie będę jeść pizzę, focaccię i ciabattę i w pół roku dociągnę bez wysiłku wagowo
do setki i będzie się miał Jacek do czego przytulać - stwierdziła Iza.
Przecież i tak mam się do czego przytulać, deską nie jesteś, ale z kilogram więcej to byś z powodzeniem mogła sobie dorzucić -zaprotestował Jacek
Nie będziesz tyła, jeżeli będziesz pieczywo jadła z oliwą -stwierdził wujek. We Włoszech
nie utyłem, bo cały czas pieczywo jadłem z oliwą. Oliwa reguluje trawienie. Ale ja nie lubię
oliwy - zaprotestowała Iza.
Przyzwyczaisz się i polubisz, oryginalna włoska oliwa jest pyszna, będziecie ją kupować
od razu od producenta, jest zupełnie inna w smaku niż ta ze sklepu - zapewniał ją wujek.
Panowie idźcie sobie na spacer lub do kawiarni bo ja muszę skończyć to zestawienie a gdy
będziecie tu ćwierkać to się mogę pomylić, a nie chcę - poprosiła Iza.
Chodź Jacek, pójdziemy do kafejki i jeszcze pogadamy, bo skoro Iza ma przypływ weny to
niech zestawia.
Pewnie za godzinę skończę - pocieszyła ich Iza.
Przez całą godzinę wujek podtrzymywał Jacka na duchu, że z pewnością poradzi sobie we
Włoszech nawet bez znajomości języka i że szybko się tego języka nauczy. Zapewniał go
również, że może też w 100% liczyć na pomoc Fabia, który chociaż ma wygląd play boya
to jest facetem po studiach, bardzo dobrze ustawionym a poza tym uczynnym dla przyjaciół
i jest też uczciwy w interesach.A znają się już ponad 20 lat.
Wujka nieco zainteresowała sprawa "zastępstwa" i wręcz zapytał się Jacka o co chodzi.
Przyparty nieco do muru Jacek opowiedział historię swego "genialnego" pomysłu na czas
wyjazdu za granicę. Wujek popatrzył na Jacka i powiedział - wiem, że zrobiłeś to z dobrego
serca, ale zapamiętaj sobie, że nigdy się swojej kobiety nie zostawia pod opieką przyjaciół
płci męskiej. To jakbyś kurę zostawił pod opieką lisa. No a co na to wszystko powiedziała
wtedy Iza- zapytał wujek. Jacek tylko machnął ręką -dostało mi się, wyszedłem na głupka.
Wyobrażam sobie- Iza to dziewczyna co nie obwija niczego w bawełnę. Ale jest mądra i
można z nią o wszystkim szczerze porozmawiać a to już nie taka częsta cecha.
Dbaj o nią Jacku dbaj o jej szczęście, proszę. No to chyba pójdziemy zobaczyć jak Izie
idzie lub już poszło zestawienie.
Okazało się, że Iza już skończyła swoje zestawienie a teraz tylko omawiała jakiś problem
techniczny z panem Waldkiem bo chciała zrobić dla Alicji jakiś drobiazg biżuteryjny oraz
poprosić go by zrobił dla Aleksa jakiś ozdobny szklany pojemnik na biurko, więc umawiali
się na niedzielne popołudnie.
Iza był bardzo zmęczona, więc poprosiła Jacka by on usiadł za kierownicą.
To dobrze się złożyło, że wpadłem.
No pewnie, że dobrze.Bo jakbyś nie wpadł to bym zostawiła samochód w garażu i wróciła
do domu taksówką a jutro też wzięłabym rano taxi. Oczywiście na rachunek firmy.
Zmordowało mnie to zestawienie magazynowe. Tu zupełnie jak w małżeństwie - wciąż
za mało pracowników.
A jakich pracowników ci brakuje w małżeństwie?
No chyba w każdym małżeństwie gdy oboje pracują to zawsze brakuje kucharki i kogoś
do sprzątania. A dziś to by mi się masażysta przydał i kucharka by zrobiła nam kolację.
I żeby mnie ktoś wyprowadził na spacer wieczorem.
Da się zrobić- orzekł Jacek. Tylko nie wiem czy o tej godzinie znajdzie się sprzątaczka.
Jakimś dziwnym trafem znalazło się nawet miejsce pod samym domem.
Weź termotorbę z bagażnika, mamy tam coś na kolację i lody. Nawet nie wiem co tam dziś
jest bo to wujek robił dziś zakupy w tym prywatnym sklepie.
zwrot "panie kolego" wydał mu się dziwaczny - jakieś pomieszanie znaczeń. Nie jestem
przecież jego kolegą, byłem do niedawna studentem, teraz jestem pracownikiem.
Drugim uczuciem była jednak radość, ale i obawa, bo jednak włoski nie był mu znanym
językiem.
By pozbierać myśli przeszedł się po terenie uczelni nim wrócił do laboratorium.Ale ten
spacer nie bardzo go uspokoił. Pozbierał niespiesznie notatki, zatelefonował do Izy, ale
telefon był wciąż zajęty, pokręcił się chwilę po laboratorium, potem stwierdził, że musi
teraz wyjść, współpracownikowi tylko powiedział, że chyba już nie wróci dziś, musi coś
pilnego załatwić w Instytucie Leków. W pół godziny później wchodził do pokoju,
w którym siedziała Iza i o czymś zawzięcie dyskutowała z wujkiem.
Na widok Jacka obydwoje wykrzyknęli "ojej, co się stało???", bo jeszcze nigdy Jacek nie
zawitał tu niespodziewanie.
Nic się nie stało, nie mogłem się dodzwonić, to przyjechałem. Dostałem to stypendium.
I to we Włoszech i.....właściwie nie wiem czy się cieszyć czy płakać.
No przecież jasne, że się cieszyć! -wykrzyknął wujek i ruszył w stronę ekspresu do kawy.
Takie nowiny należy omawiać przy kawie i włoskich ciasteczkach, ale ciasteczek już nie
ma, bo Mariuszek- Chudzina już jest w Paryżu . Mamy tylko jakieś wafelki. Weź sobie
krzesło i siadaj, zaraz będzie kawa. A w jakim mieście? Już wiesz, czy masz sobie dopiero
coś wybrać?
W Weronie, już ktoś o tym zadecydował poza mną. A do tego wszystkiego zostałem dziś
"kolegą" naszego rektora i najdalej w ciągu miesiąca lecimy obaj do Werony.
Jacusiu, to przecież bardzo dobre wiadomości, nie denerwuj się- wreszcie odezwała się Iza.
A co dobrego w tym, że będziemy rozdzieleni?- zapytał Jacek.
W czasie studiów zrezygnowałem, bo perspektywa rozdzielenia mnie przerosła.
Iza nagle zaczęła się śmiać - widzę jeszcze jeden problem -kandydat na zastępcę właśnie się
ożenił.
Kto się ożenił?- zapytał zdziwiony wujek.
Kandydat na zastępcę Jacka gdy poprzednim razem mu przyznano stypendium. Ożenił się
w święta z moją przyjaciółką. Izę co nieco skręcało ze śmiechu.
W końcu spoważniała i zaczęła Jackowi tłumaczyć jak ona widzi tę sytuację.
Ale my nie będziemy długo rozdzieleni. Jak tylko się tam urządzisz to przyjadę do Ciebie.
No nie wiem, czy na wiele mi moje stypendium wystarczy. Podobno tylko na pokój
w akademiku i wyżywienie- Jacek zacytował opinię rektora.
Jacek, mamy przecież pieniądze, nie zapominaj, że mamy wspólnotę majątkową. Ta forsa
w banku jest nasza, wspólna. Wujku, wytłumacz mu to, proszę. Bo on jakiś mało pojętny
jest.
No właśnie - wujek zwrócił się do Jacka - zrozum chłopaku, że skoro cię Iza wybrała to
jesteś tego wart i jesteście dla mnie tak samo ważni i zakładając konto Izie wiedziałem, że
będziesz też jego beneficjentem. To są wasze wspólne pieniądze, a ja tylko się cieszę, bo
wiem, że będą dobrze spożytkowane, na sprawy ważne, a nie przehulane na narkotyki lub
wódę i hazard. Traktuję was jak własne dzieci, tak po prostu mówiąc.
I cieszę się, że dostałeś to stypendium, to znaczy, że zadziałały moje modlitwy!
Wujku, a od kiedy ty się modlisz? - zapytała zdumiona Iza.
Izuś, czy ty zawsze musisz wszystko brać tak dosłownie? No po prostu bardzo chciałem
by się wasze plany spełniały. Modlitwa to przecież też taka litania "chceń" tylko adresat
nieco inny.
Jacek, rozluźnij się, opowiedz dokładnie co ci twój nowy kolega- rektor jeszcze mówił.
Swoją drogą ciekawe jakby zareagował gdybyś do niego mówił "kolego-rektorze". Może
po tej wspólnej delegacji do Werony tak właśnie będziecie rozmawiali - dociekała Iza.
Jacek pomału się uspokajał. Poprosił tylko Izę i wujka by nic nie mówili na razie ich
rodzicom, bo to przecież i tak wszystko jeszcze palcem na wodzie pisane. Bo jeszcze czeka
go rozmowa z tym włoskim profesorem w Weronie i trudno przewidzieć co z niej wyniknie.
Przecież nie znam włoskiego!
Ale całkiem nieźle znasz łacinę i to właśnie z zakresu medycyny a nie z tekstów Cezara.
Kochanie, przestań się zamartwiać na zapas, proszę. Poczekaj z tym martwieniem się do
czasu rozmowy z profesorem z Werony.
Pamiętaj Jacku, że mamy w Italii "swojego człowieka" - jak będziesz się tam urządzał to
Fabio we wszystkim ci pomoże - dodał wujek. Już on dobrze dopilnuje byś miał wszystko
dobrze tam poukładane. Znajdzie dla was mieszkanie na dobrych warunkach. To bardzo
przedsiębiorczy i mądry facet.
I przystojny - złośliwie dodała Iza. Jacek tylko uśmiechnął się - dobrze wiedział, że przegra
w słownym pojedynku z Izą.
Gdy już tam będziecie przyjadę do was i trochę u was pobędę. To piękne miasto, raz tylko
byłem - dodał wujek. I chętnie bym tam pobył ze dwa tygodnie i bez pośpiechu zwiedził.
I do Wenecji stamtąd blisko, administracyjnie to ten sam region Wenecji Euganejskiej.
A rzeka Adyga, która przepływa przez miasto tworzy swym korytem literę "S". Latem będzie
tam gorąco a zimą zimno, bo może temperatura spaść poniżej zera. Poza tym Włosi są
naprawdę sympatyczni, szybko się tam zaaklimatyzujecie.
I codziennie będę jeść pizzę, focaccię i ciabattę i w pół roku dociągnę bez wysiłku wagowo
do setki i będzie się miał Jacek do czego przytulać - stwierdziła Iza.
Przecież i tak mam się do czego przytulać, deską nie jesteś, ale z kilogram więcej to byś z powodzeniem mogła sobie dorzucić -zaprotestował Jacek
Nie będziesz tyła, jeżeli będziesz pieczywo jadła z oliwą -stwierdził wujek. We Włoszech
nie utyłem, bo cały czas pieczywo jadłem z oliwą. Oliwa reguluje trawienie. Ale ja nie lubię
oliwy - zaprotestowała Iza.
Przyzwyczaisz się i polubisz, oryginalna włoska oliwa jest pyszna, będziecie ją kupować
od razu od producenta, jest zupełnie inna w smaku niż ta ze sklepu - zapewniał ją wujek.
Panowie idźcie sobie na spacer lub do kawiarni bo ja muszę skończyć to zestawienie a gdy
będziecie tu ćwierkać to się mogę pomylić, a nie chcę - poprosiła Iza.
Chodź Jacek, pójdziemy do kafejki i jeszcze pogadamy, bo skoro Iza ma przypływ weny to
niech zestawia.
Pewnie za godzinę skończę - pocieszyła ich Iza.
Przez całą godzinę wujek podtrzymywał Jacka na duchu, że z pewnością poradzi sobie we
Włoszech nawet bez znajomości języka i że szybko się tego języka nauczy. Zapewniał go
również, że może też w 100% liczyć na pomoc Fabia, który chociaż ma wygląd play boya
to jest facetem po studiach, bardzo dobrze ustawionym a poza tym uczynnym dla przyjaciół
i jest też uczciwy w interesach.A znają się już ponad 20 lat.
Wujka nieco zainteresowała sprawa "zastępstwa" i wręcz zapytał się Jacka o co chodzi.
Przyparty nieco do muru Jacek opowiedział historię swego "genialnego" pomysłu na czas
wyjazdu za granicę. Wujek popatrzył na Jacka i powiedział - wiem, że zrobiłeś to z dobrego
serca, ale zapamiętaj sobie, że nigdy się swojej kobiety nie zostawia pod opieką przyjaciół
płci męskiej. To jakbyś kurę zostawił pod opieką lisa. No a co na to wszystko powiedziała
wtedy Iza- zapytał wujek. Jacek tylko machnął ręką -dostało mi się, wyszedłem na głupka.
Wyobrażam sobie- Iza to dziewczyna co nie obwija niczego w bawełnę. Ale jest mądra i
można z nią o wszystkim szczerze porozmawiać a to już nie taka częsta cecha.
Dbaj o nią Jacku dbaj o jej szczęście, proszę. No to chyba pójdziemy zobaczyć jak Izie
idzie lub już poszło zestawienie.
Okazało się, że Iza już skończyła swoje zestawienie a teraz tylko omawiała jakiś problem
techniczny z panem Waldkiem bo chciała zrobić dla Alicji jakiś drobiazg biżuteryjny oraz
poprosić go by zrobił dla Aleksa jakiś ozdobny szklany pojemnik na biurko, więc umawiali
się na niedzielne popołudnie.
Iza był bardzo zmęczona, więc poprosiła Jacka by on usiadł za kierownicą.
To dobrze się złożyło, że wpadłem.
No pewnie, że dobrze.Bo jakbyś nie wpadł to bym zostawiła samochód w garażu i wróciła
do domu taksówką a jutro też wzięłabym rano taxi. Oczywiście na rachunek firmy.
Zmordowało mnie to zestawienie magazynowe. Tu zupełnie jak w małżeństwie - wciąż
za mało pracowników.
A jakich pracowników ci brakuje w małżeństwie?
No chyba w każdym małżeństwie gdy oboje pracują to zawsze brakuje kucharki i kogoś
do sprzątania. A dziś to by mi się masażysta przydał i kucharka by zrobiła nam kolację.
I żeby mnie ktoś wyprowadził na spacer wieczorem.
Da się zrobić- orzekł Jacek. Tylko nie wiem czy o tej godzinie znajdzie się sprzątaczka.
Jakimś dziwnym trafem znalazło się nawet miejsce pod samym domem.
Weź termotorbę z bagażnika, mamy tam coś na kolację i lody. Nawet nie wiem co tam dziś
jest bo to wujek robił dziś zakupy w tym prywatnym sklepie.
Zastępstwo - XXIII
Minęły święta, minął Sylwester, który Iza z Jackiem spędzili sami w domu- byli oboje
zmęczeni. Rodzicom powiedzieli, że idą do znajomych, znajomym, że idą do rodziców
i zostali w domu. Wreszcie mieli czas dla siebie. Po kolacji Iza stwierdziła, że musi
się nieco zdrzemnąć, bo pada i jeśli z godzinę nie pośpi to nie doczeka północy.
Jacek stwierdził, że tak naprawdę to przecież nie muszą czekać wcale do północy, toast
za pomyślność w Nowym Roku mogą wypić już teraz i spokojnie położyć się spać.
Obudzili się po dwunastu godzinach- wypoczęci, zadowoleni i radośni.
Chyba zawsze będziemy tak spędzać Sylwestra- zawyrokowała Iza. Jacek poszedł do
kuchni przygotować śniadanie, czyli zrobić kawę i pokroić ciasto. Bez pośpiechu zjedli
to oryginalne śniadanie, cały czas się dziwiąc, że tak długo spali.
"Pomieszkali" w łóżku do pory obiadowej, potem wspólnie szykowali obiad, czyli
"noworoczny sznycel cielęcy panierowany" i odsmażone na rumiano kartofle, które
teoretycznie miały być składnikiem sałatki jarzynowej.
W trakcie szykowania jedzenia wyobrażali sobie miny rodziców gdy im powiedzą jak
naprawdę spędzili Sylwestra. W końcu doszli do wniosku, że najzdrowiej to będzie
gdy nic nie powiedzą poza zapewnieniem, że udał im się Sylwester.
Po obiedzie wybrali się na spacer do Parku Ujazdowskiego, ale szybko wrócili bo
pogoda zrobiła się mało spacerowa- wiał silny wiatr i padał deszcz ze śniegiem.
Wieczorem zatelefonowali do rodziców i wujka składając wszystkim życzenia z okazji
Nowego Roku. Potem jeszcze Iza zatelefonowała do Alicji. Oni spędzili Sylwestra
w klubie. Nie byli zachwyceni, bo był tłok i około 2 w nocy wrócili do domu.
Okazało się, że w prezencie ślubnym rodzice Aleksa kupili im roczną Skodę w mało
atrakcyjnym szarym kolorku. I Alicja będzie musiała w związku z tym zrobić prawo
jazdy. Pośmiały się jeszcze z miny matki Aleksa gdy się dowiedziała, że nie będzie
"orkiestry". Alicja stwierdziła, że raczej jest mało prawdopodobne, żeby została
ulubienicą swej teściowej, no chyba, że Aleks nakaże matce żeby Alicję szybko
pokochała.Na koniec umówiły się na wspólne spotkanie tym razem w mieszkaniu
na MDM-ie.
I znowu powróciły "kołowate dni", praca- dom, praca - zakupy -dom, praca -dom i tak
w kółko. Pogoda była paskudna, ciągle było ślisko a na dodatek Iza wciąż jeździła
sporo po mieście. Jacek jeździł autobusem, bo nagle okazało się, że wprowadzono
opłatę za parkowanie na parkingu należącym do uczelni.
Alicja i Aleks postanowili zimę przemieszkać jeszcze na MDM-ie a późną wiosną
zamieszkać u rodziców Alicji . Aleks już się nastawiał na prace w ogrodzie co było
entuzjastycznie przyjęte przez teścia zwłaszcza.
Dni się robiły coraz dłuższe, ale zima jakoś ciągle jeszcze dokuczała. Warszawa była
szara, brudna, po prostu brzydka. Wielkanoc wcale nie była wiosenna, było zimno
i mokro. Jacek wciąż czekał na odpowiedź z ministerstwa, ale ciągle jej nie było.
Pewnego majowego dnia zatelefonowała do Jacka sekretarka rektora mówiąc, że
wzywa go do siebie rektor i żeby przyszedł w ciągu 15 minut.Trochę to wezwanie
Jacka zdziwiło, nie przypominał sobie by czymś podpadł.
W ciągu 10 minut dotarł z laboratorium do sekretariatu rektora, który był w innym
budynku. Sekretarka weszła na moment do gabinetu szefa i wychodząc zapytała się
Jacka czy pije kawę. Tak piję, odpowiedział machinalnie. Sekretarka otworzyła szerzej
drzwi gabinetu i powiedziała - pan rektor czeka, proszę wejść.
Rektor stał przy małym stoliku stojącym po oknem. Wyciągnął do Jacka rękę na
powitanie mówiąc - my się chyba mało znamy, prawda panie kolego?
No raczej tak, panie rektorze - odpowiedział Jacek cały czas usiłując odgadnąć po co
został wezwany.
Niech pan siada, panie kolego, porozmawiamy sobie trochę przy kawie.
W tym momencie sekretarka przyniosła kawę i cukier, po czym się wycofała do swego
pomieszczenia.
Rektor wyciągnął z szafki regału dyżurne słone paluszki i pchnął je w stronę Jacka.
Proszę mi w skrócie powiedzieć jak idą pańskie badania z profesorem J.?
Pomału, ale całkiem obiecująco to wygląda - wyjaśnił Jacek.
Podobno pracuje pan z pełnym poświęceniem, jak mówi kolega J. I podobno namawia
pana na otworzenie przewodu doktorskiego.
Jacek uśmiechnął się -nie bardzo wiem, czy ten temat się nadaje na doktorat, wciąż
jeszcze nie wiem co z tego wyjdzie. To jednak wymaga czasu i wielu obserwacji.
Przecież dopiero co obroniłem magisterkę.
Pamiętam, to była bardzo dobra praca, panie kolego. I złożył pan papiery na stypendium
pomagisterskie, prawda?
Tak, panie rektorze, złożyłem.
A był pan we Włoszech, panie kolego? W Weronie?
We Włoszech byłem, ale do Werony nie dotarliśmy. Byliśmy z żoną na urlopie w Jesolo
i przy okazji w Wenecji.
A żona u nas studiowała?
Nie , żona jest z innej branży, jest związana poniekąd z medycyną, bo jest rehabilitantką.
O, dobra rehabilitantka to skarb, panie kolego. Dobry rehabilitant to umarłego postawi na
nogi.
Bo dostał pan stypendium właśnie w Weronie, tamtejsza biotechnologia ma takie same
wydziały jak my.
Musi pan teraz, panie kolego, jak najszybciej porozumieć się z tamtejszym uniwersytetem.
Mam tam znajomego, profesora L. i prawdopodobnie mógłby pan u niego robić doktorat
w ramach tego stypendium pomagisterskiego. Uprzedzam tylko, że kokosów to tam nie
ma. A mieszkanie w akademiku, więc żadna atrakcja. No i pewnie czeka pana czasowe
rozstanie z żoną, bo w akademiku nie będzie mogła z panem zamieszkać, a z tych pieniędzy
to mieszkania nie wynajmiecie.
Proszę to wszystko spokojnie w domu przemyśleć i dać mi odpowiedź co pan postanowił.
Jeśli bierze pan to stypendium, to porozmawiam z p. profesorem L. o pańskim tam pobycie
i o doktoracie.
Panie rektorze, jutro dam odpowiedź.
No dobrze, to proszę jutro przyjść do mnie pomiędzy 13,00 a 14,00.
Otworzył drzwi i poprosił sekretarkę - pani Jadziu, pan magister R. ma być jutro u mnie
między godziną 13,00 a 14,00, pani dopilnuje by tu trafił w tym czasie.
Jacek podniósł się z krzesła, ale rektor usadził go z powrotem - być może obaj, panie
kolego pojedziemy tam z wizytą w przyszłym miesiącu, a może nawet za dwa tygodnie.
Zna pan włoski?
Niestety nie, ale może do października trochę się poduczę- odpowiedział Jacek.
Wielki optymista z pana, to mało czasu.
c.d.n.
zmęczeni. Rodzicom powiedzieli, że idą do znajomych, znajomym, że idą do rodziców
i zostali w domu. Wreszcie mieli czas dla siebie. Po kolacji Iza stwierdziła, że musi
się nieco zdrzemnąć, bo pada i jeśli z godzinę nie pośpi to nie doczeka północy.
Jacek stwierdził, że tak naprawdę to przecież nie muszą czekać wcale do północy, toast
za pomyślność w Nowym Roku mogą wypić już teraz i spokojnie położyć się spać.
Obudzili się po dwunastu godzinach- wypoczęci, zadowoleni i radośni.
Chyba zawsze będziemy tak spędzać Sylwestra- zawyrokowała Iza. Jacek poszedł do
kuchni przygotować śniadanie, czyli zrobić kawę i pokroić ciasto. Bez pośpiechu zjedli
to oryginalne śniadanie, cały czas się dziwiąc, że tak długo spali.
"Pomieszkali" w łóżku do pory obiadowej, potem wspólnie szykowali obiad, czyli
"noworoczny sznycel cielęcy panierowany" i odsmażone na rumiano kartofle, które
teoretycznie miały być składnikiem sałatki jarzynowej.
W trakcie szykowania jedzenia wyobrażali sobie miny rodziców gdy im powiedzą jak
naprawdę spędzili Sylwestra. W końcu doszli do wniosku, że najzdrowiej to będzie
gdy nic nie powiedzą poza zapewnieniem, że udał im się Sylwester.
Po obiedzie wybrali się na spacer do Parku Ujazdowskiego, ale szybko wrócili bo
pogoda zrobiła się mało spacerowa- wiał silny wiatr i padał deszcz ze śniegiem.
Wieczorem zatelefonowali do rodziców i wujka składając wszystkim życzenia z okazji
Nowego Roku. Potem jeszcze Iza zatelefonowała do Alicji. Oni spędzili Sylwestra
w klubie. Nie byli zachwyceni, bo był tłok i około 2 w nocy wrócili do domu.
Okazało się, że w prezencie ślubnym rodzice Aleksa kupili im roczną Skodę w mało
atrakcyjnym szarym kolorku. I Alicja będzie musiała w związku z tym zrobić prawo
jazdy. Pośmiały się jeszcze z miny matki Aleksa gdy się dowiedziała, że nie będzie
"orkiestry". Alicja stwierdziła, że raczej jest mało prawdopodobne, żeby została
ulubienicą swej teściowej, no chyba, że Aleks nakaże matce żeby Alicję szybko
pokochała.Na koniec umówiły się na wspólne spotkanie tym razem w mieszkaniu
na MDM-ie.
I znowu powróciły "kołowate dni", praca- dom, praca - zakupy -dom, praca -dom i tak
w kółko. Pogoda była paskudna, ciągle było ślisko a na dodatek Iza wciąż jeździła
sporo po mieście. Jacek jeździł autobusem, bo nagle okazało się, że wprowadzono
opłatę za parkowanie na parkingu należącym do uczelni.
Alicja i Aleks postanowili zimę przemieszkać jeszcze na MDM-ie a późną wiosną
zamieszkać u rodziców Alicji . Aleks już się nastawiał na prace w ogrodzie co było
entuzjastycznie przyjęte przez teścia zwłaszcza.
Dni się robiły coraz dłuższe, ale zima jakoś ciągle jeszcze dokuczała. Warszawa była
szara, brudna, po prostu brzydka. Wielkanoc wcale nie była wiosenna, było zimno
i mokro. Jacek wciąż czekał na odpowiedź z ministerstwa, ale ciągle jej nie było.
Pewnego majowego dnia zatelefonowała do Jacka sekretarka rektora mówiąc, że
wzywa go do siebie rektor i żeby przyszedł w ciągu 15 minut.Trochę to wezwanie
Jacka zdziwiło, nie przypominał sobie by czymś podpadł.
W ciągu 10 minut dotarł z laboratorium do sekretariatu rektora, który był w innym
budynku. Sekretarka weszła na moment do gabinetu szefa i wychodząc zapytała się
Jacka czy pije kawę. Tak piję, odpowiedział machinalnie. Sekretarka otworzyła szerzej
drzwi gabinetu i powiedziała - pan rektor czeka, proszę wejść.
Rektor stał przy małym stoliku stojącym po oknem. Wyciągnął do Jacka rękę na
powitanie mówiąc - my się chyba mało znamy, prawda panie kolego?
No raczej tak, panie rektorze - odpowiedział Jacek cały czas usiłując odgadnąć po co
został wezwany.
Niech pan siada, panie kolego, porozmawiamy sobie trochę przy kawie.
W tym momencie sekretarka przyniosła kawę i cukier, po czym się wycofała do swego
pomieszczenia.
Rektor wyciągnął z szafki regału dyżurne słone paluszki i pchnął je w stronę Jacka.
Proszę mi w skrócie powiedzieć jak idą pańskie badania z profesorem J.?
Pomału, ale całkiem obiecująco to wygląda - wyjaśnił Jacek.
Podobno pracuje pan z pełnym poświęceniem, jak mówi kolega J. I podobno namawia
pana na otworzenie przewodu doktorskiego.
Jacek uśmiechnął się -nie bardzo wiem, czy ten temat się nadaje na doktorat, wciąż
jeszcze nie wiem co z tego wyjdzie. To jednak wymaga czasu i wielu obserwacji.
Przecież dopiero co obroniłem magisterkę.
Pamiętam, to była bardzo dobra praca, panie kolego. I złożył pan papiery na stypendium
pomagisterskie, prawda?
Tak, panie rektorze, złożyłem.
A był pan we Włoszech, panie kolego? W Weronie?
We Włoszech byłem, ale do Werony nie dotarliśmy. Byliśmy z żoną na urlopie w Jesolo
i przy okazji w Wenecji.
A żona u nas studiowała?
Nie , żona jest z innej branży, jest związana poniekąd z medycyną, bo jest rehabilitantką.
O, dobra rehabilitantka to skarb, panie kolego. Dobry rehabilitant to umarłego postawi na
nogi.
Bo dostał pan stypendium właśnie w Weronie, tamtejsza biotechnologia ma takie same
wydziały jak my.
Musi pan teraz, panie kolego, jak najszybciej porozumieć się z tamtejszym uniwersytetem.
Mam tam znajomego, profesora L. i prawdopodobnie mógłby pan u niego robić doktorat
w ramach tego stypendium pomagisterskiego. Uprzedzam tylko, że kokosów to tam nie
ma. A mieszkanie w akademiku, więc żadna atrakcja. No i pewnie czeka pana czasowe
rozstanie z żoną, bo w akademiku nie będzie mogła z panem zamieszkać, a z tych pieniędzy
to mieszkania nie wynajmiecie.
Proszę to wszystko spokojnie w domu przemyśleć i dać mi odpowiedź co pan postanowił.
Jeśli bierze pan to stypendium, to porozmawiam z p. profesorem L. o pańskim tam pobycie
i o doktoracie.
Panie rektorze, jutro dam odpowiedź.
No dobrze, to proszę jutro przyjść do mnie pomiędzy 13,00 a 14,00.
Otworzył drzwi i poprosił sekretarkę - pani Jadziu, pan magister R. ma być jutro u mnie
między godziną 13,00 a 14,00, pani dopilnuje by tu trafił w tym czasie.
Jacek podniósł się z krzesła, ale rektor usadził go z powrotem - być może obaj, panie
kolego pojedziemy tam z wizytą w przyszłym miesiącu, a może nawet za dwa tygodnie.
Zna pan włoski?
Niestety nie, ale może do października trochę się poduczę- odpowiedział Jacek.
Wielki optymista z pana, to mało czasu.
c.d.n.
wtorek, 11 sierpnia 2020
Zastępstwo - XXII
W połowie września wrócił z urlopu profesor Jacka.
Trochę był zaskoczony decyzją Jacka, ale obiecał swą pomoc.Wspólnie ustalili temat
którym mógłby się zająć Jacek.
Wkrótce Jacek złożył w ministerstwie całkiem pokaźny stosik dokumentów, łącznie
z dwoma świadectwami zdanych egzaminów językowych z angielskiego i francuskiego.
Zdaniem profesora kwestia języka nie była krytyczna, bo wiele uczelni prowadziło
wykłady na studiach pomagisterskich właśnie w języku angielskim.
No a póki nie będzie jakiejś decyzji trzeba się brać do pracy, wszak urlop się skończył.
Iza zapisała się na kurs języka włoskiego i to taki dość intensywny. Po prostu bardzo
chciała znów pojechać do Włoch a do Murano zwłaszcza.
Zaczęły się, jak to nazywała Iza, "kołowate dni". Wychodzili z domu rano, wracali do
domu wieczorem. Poszły "w odstawkę" niedzielne wypady na działkę, rzadko też
bywali u rodziców. Oczywiście rodzice obojga byli wielce zmartwieni faktem, że tak
rzadko ich widują. O planach wyjazdu na stypendium zagraniczne Jacka nic nie mówili
rodzicom, bo po prostu nie bardzo wierzyli w powodzenie całej sprawy.
Iza dwa razy w tygodniu zostawała w pracy do wieczora i eksperymentowała ze szkłem.
Ze względów bezpieczeństwa zawsze ktoś jej towarzyszył- albo wujek, albo pan Waldek
a czasami nawet Jacek. Pan Waldek, już jedną nogą na emeryturze, cierpliwie uczył Izę
formowania szkła szczypcami. Był mistrzem w formowaniu małych figurek zwierząt-
Iza patrzyła z podziwem jak to robił.
Dni mijały szybko, jeszcze nie odleciały daleko wspomnienia z plaży a już trzeba było
pomyśleć o Bożym Narodzeniu.
Wujek stwierdził, że święta będą u nich bo przecież mają stół rozkładany na 12 osób,
więc pomieszczą się wszyscy bez trudu, wliczając do kompletu nawet byłą żonę
wnuka Meli wraz z dwójką dzieci. Dzieci jeszcze małe, więc będą siedziały przy
specjalnym małym stoliku stojącym obok krzesła ich mamy. W związku z powyższym
obiad w pierwszy dzień świąt miał być na działce. Iza i Jacek oczywiście nie byli
brani pod uwagę, ponieważ mieli być świadkami na ślubie Alicji i Aleksa, a potem
czekało ich jeszcze wesele.
To wesele spędzało Izie sen z oczu. Przejrzała swą garderobę i jak niemal każda
kobieta doszła do wniosku, że nie ma się w co ubrać na samo wesele - przydałaby mi
się jakaś nowa sukienka - zakomunikowała Jackowi.
Nie widzę problemu - stwierdził Jacek- zrób przebieżkę po pawilonach i na pewno coś
upolujesz.
Ale ja nie mam kiedy i chciałabym wybrać się na zakupy z tobą - marudziła Iza.
No ale wiesz, że dla mnie i tak najpiękniej wyglądasz ubrana tylko we własną skórę,
zupełnie nie znam się na modzie. Znajdź jakieś zastępstwo za mnie.
No to szkoda, że nie ma tu Fabio, z pewnością pomógłby mi w wyborze jakiejś kreacji.
Taaak, pomógłby ci, ale chyba głównie w zdejmowaniu jej z ciebie -roześmiał się Jacek.
Wiesz Jacusiu- zazdrość niczego nie buduje, wręcz przeciwnie - rujnuje. I wcale nie
jest dowodem miłości tylko objawem niskiego zaufania do partnera i niskiego poczucia
własnej wartości. Fabio jest naprawdę przystojnym mężczyzną, ale to ty jesteś facetem
mego życia nie on. Przyjmij do wiadomości i zapamiętaj, że z taką samą przyjemnością
patrzę na ładnych mężczyzn jak i na ładne kobiety. Tak już mam.
Ojej, kochanie, ja przecież tylko żartowałem- bronił się Jacek. To może weź którąś z mam
na zakupy. Iza tylko machnęła ręką- jedna ubrałaby mnie w suknię do ziemi a druga w mini.
Pojadę z Melą i wujkiem albo sama.
Uważaj, bo wyjdziesz ze sklepu w sukni ze złotogłowiu, jeżeli tylko takie suknie istnieją.
Zakup sukienki okazał się w końcu nie taki trudny - będąc służbowo na mieście zajrzała do
sklepu Mody Polskiej i wypatrzyła sukienkę z ciemno bordowej tafty mieniącej się czarno.
Taka zwykła, prosta princeska, z niedużym dekoltem, bez rękawów, długości tuż za kolano.
Znalazła też drugą sukienkę - z satyny w kolorze łososiowym -dekolt był tylko z tyłu,
odcinana w talii, dopasowana do figury, spódnica miała dość długie rozcięcia z boków.
Mierząc pomyślała, że Jacek zemdleje na widok tych rozcięć sięgających do połowy ud.
Przez kilkanaście minut wahała się którą wybrać, w końcu.....wzięła obydwie. Do obu
pasowały szpilki, które posiadała.
Na szczęście dla zapracowanej Izy Alicja sama uporała się z wyborem sukni ślubnej.
Postanowiła wystąpić w krótkiej sukni, uszytej z cienkiej wełny w kolorze kości
słoniowej. Jedyną ekstrawagancją były rękawy- od dłoni do łokcia były zapinane na małe,
obciągane materiałem guziczki. Sukienka nie podobała się ani mamie Alicji ani teściowej,
ale Alicja nie chciała innej sukienki, a Aleksowi się ta sukienka podobała, więc nie było
dyskusji. Taka uboga ta sukienka - stwierdziła zdegustowana teściowa.
Z okazji ślubu Alicja przez kilka miesięcy nie ścinała włosów by móc olśnić widzów ich
urodą. A włosy miała naprawdę piękne - było ich duuużo . Na dwie godziny przed ślubem
kościelnym miała do Alicji przyjechać fryzjerka by ją uczesać.
Dwa dni wcześniej, na ślub cywilny, sama sobie upięła kok. Zgodnie z życzeniem Iza i
Jacek byli świadkami.
Wigilia u Meli i wujka była istną orgią jedzenia, ale jedzenia naprawdę bardzo smacznego.
Na tę kolację Iza i Jacek pojechali taksówką, ale po kolacji wracali do domu pieszo by choć
trochę nabytych kalorii spalić. Iza wręcz się obawiała, że może mieć problem z dopięciem
swej bardzo dopasowanej sukienki.
Na ślubie kościelnym, po raz pierwszy od dawna, Iza widziała urodę panny młodej a nie jej
sukni. Fryzjerka prześlicznie upięła włosy Alicji, które były ozdobione 1 kiścią żywego,
białego bzu.
Kolor jej sukienki świetnie się prezentował przy ciemnobrązowym garniturze Aleksa.
Koszulę miał Aleks nie białą, ale w kolorze sukienki Alicji.
Nieomal prosto z kościoła goście zaproszeni na ślub i wesele (część gości była zaproszona
tylko ślub) przespacerowali się do pobliskiej kawiarni, w której często odbywały się takie
uroczystości.
Alicja, ku zgorszeniu wielu starych ciotek z obu rodzin, przebrała się w inną sukienkę -co
prawda białą, ale z dużym dekoltem i ze spódnicą mocno rozkloszowaną. Wiadomo było,
że gdy zawiruje w tańcu to będzie widać w jakim kolorze ma majtki.
Obie z Izą już wcześniej się cieszyły jakie zgorszenie wywołają ich kreacje - jedna pokaże
w tańcu uda a druga majtki.
Obiad weselny wlókł się niemiłosiernie, "do kotleta" przygrywał jakiś pianista, zamówiony
zespół wciąż był "w drodze". W pewnej chwili teściowa Alicji została poinformowana, że
nie będzie zespołu ale będzie jakiś DJ, powinien tu dotrzeć za 15 minut. Nerwy matce
Aleksa "puściły" i kilka niemiłych słów wysłuchał kelner, który tę wiadomość przekazywał.
W związku z powyższym matka Aleksa zadysponowała by podano deser i miało nastąpić
krojenie tortu przez państwa młodych. A młodzi - młodzi zniknęli. Wpierw zniknął Aleks,
chwilę później Alicja. Dopiero teraz Iza przypomniała sobie, że Alicja szeptała jej do ucha
gdy wyszli z kościoła, że będzie afera. Zdezorientowana mama Alicji, zmartwiona, że córka
gdzieś zniknęła podeszła to tortu i zaczęła go kroić i porcje nakładać na stojące obok talerzyki.
Co ta wariatka robi- wybuchnęła matka Aleksa i chciała wstać, ale jej mąż przytrzymał ją za
rękę i syknął- sssiadaj i nie wrzeszcz. Mówili ci, że wcale nie chcą wesela, ale nie, ty się
uparłaś, że musi być. No to teraz masz.
Za 10 minut do sali weszli państwo młodzi z DJ ze studenckiego klubu. Jacek i Iza zaczęli
na ich widok klaskać, reszta dołączyła się automatycznie. DJ przeprosił za spóźnienie, ale
po prostu "złapał gumę" i musiał zmieniać koło.
DJ był bywały w świecie, na pierwszy ogień poszedł walc jako solówka dla młodych, po
jednym okrążeniu parkietu dołączyli do nich inni, Alicja zatańczyła z teściem, a Aleks
z teściową. Około północy Iza z Jackiem pożegnali się z przyjaciółmi i wymknęli się z wesela.
Samochód prowadziła Iza, bo Jacek z Aleksem wypili na zapleczu po dużym koniaku.
Iza zaśmiewała się całą drogę - pierwszy raz była na tak zabawnym weselu.
Biedna Alicja i biedny Aleks - stwierdził Jacek. Już mają u starych przechlapane. Dobrze, że
nie będą mieszkać razem z nimi. Aleks mi mówił, że pewnie wynajmą komuś tę straszną
kawalerkę i raczej będą mieszkać z rodzicami Alicji do czasu własnego mieszkania.
c.d.n.
Trochę był zaskoczony decyzją Jacka, ale obiecał swą pomoc.Wspólnie ustalili temat
którym mógłby się zająć Jacek.
Wkrótce Jacek złożył w ministerstwie całkiem pokaźny stosik dokumentów, łącznie
z dwoma świadectwami zdanych egzaminów językowych z angielskiego i francuskiego.
Zdaniem profesora kwestia języka nie była krytyczna, bo wiele uczelni prowadziło
wykłady na studiach pomagisterskich właśnie w języku angielskim.
No a póki nie będzie jakiejś decyzji trzeba się brać do pracy, wszak urlop się skończył.
Iza zapisała się na kurs języka włoskiego i to taki dość intensywny. Po prostu bardzo
chciała znów pojechać do Włoch a do Murano zwłaszcza.
Zaczęły się, jak to nazywała Iza, "kołowate dni". Wychodzili z domu rano, wracali do
domu wieczorem. Poszły "w odstawkę" niedzielne wypady na działkę, rzadko też
bywali u rodziców. Oczywiście rodzice obojga byli wielce zmartwieni faktem, że tak
rzadko ich widują. O planach wyjazdu na stypendium zagraniczne Jacka nic nie mówili
rodzicom, bo po prostu nie bardzo wierzyli w powodzenie całej sprawy.
Iza dwa razy w tygodniu zostawała w pracy do wieczora i eksperymentowała ze szkłem.
Ze względów bezpieczeństwa zawsze ktoś jej towarzyszył- albo wujek, albo pan Waldek
a czasami nawet Jacek. Pan Waldek, już jedną nogą na emeryturze, cierpliwie uczył Izę
formowania szkła szczypcami. Był mistrzem w formowaniu małych figurek zwierząt-
Iza patrzyła z podziwem jak to robił.
Dni mijały szybko, jeszcze nie odleciały daleko wspomnienia z plaży a już trzeba było
pomyśleć o Bożym Narodzeniu.
Wujek stwierdził, że święta będą u nich bo przecież mają stół rozkładany na 12 osób,
więc pomieszczą się wszyscy bez trudu, wliczając do kompletu nawet byłą żonę
wnuka Meli wraz z dwójką dzieci. Dzieci jeszcze małe, więc będą siedziały przy
specjalnym małym stoliku stojącym obok krzesła ich mamy. W związku z powyższym
obiad w pierwszy dzień świąt miał być na działce. Iza i Jacek oczywiście nie byli
brani pod uwagę, ponieważ mieli być świadkami na ślubie Alicji i Aleksa, a potem
czekało ich jeszcze wesele.
To wesele spędzało Izie sen z oczu. Przejrzała swą garderobę i jak niemal każda
kobieta doszła do wniosku, że nie ma się w co ubrać na samo wesele - przydałaby mi
się jakaś nowa sukienka - zakomunikowała Jackowi.
Nie widzę problemu - stwierdził Jacek- zrób przebieżkę po pawilonach i na pewno coś
upolujesz.
Ale ja nie mam kiedy i chciałabym wybrać się na zakupy z tobą - marudziła Iza.
No ale wiesz, że dla mnie i tak najpiękniej wyglądasz ubrana tylko we własną skórę,
zupełnie nie znam się na modzie. Znajdź jakieś zastępstwo za mnie.
No to szkoda, że nie ma tu Fabio, z pewnością pomógłby mi w wyborze jakiejś kreacji.
Taaak, pomógłby ci, ale chyba głównie w zdejmowaniu jej z ciebie -roześmiał się Jacek.
Wiesz Jacusiu- zazdrość niczego nie buduje, wręcz przeciwnie - rujnuje. I wcale nie
jest dowodem miłości tylko objawem niskiego zaufania do partnera i niskiego poczucia
własnej wartości. Fabio jest naprawdę przystojnym mężczyzną, ale to ty jesteś facetem
mego życia nie on. Przyjmij do wiadomości i zapamiętaj, że z taką samą przyjemnością
patrzę na ładnych mężczyzn jak i na ładne kobiety. Tak już mam.
Ojej, kochanie, ja przecież tylko żartowałem- bronił się Jacek. To może weź którąś z mam
na zakupy. Iza tylko machnęła ręką- jedna ubrałaby mnie w suknię do ziemi a druga w mini.
Pojadę z Melą i wujkiem albo sama.
Uważaj, bo wyjdziesz ze sklepu w sukni ze złotogłowiu, jeżeli tylko takie suknie istnieją.
Zakup sukienki okazał się w końcu nie taki trudny - będąc służbowo na mieście zajrzała do
sklepu Mody Polskiej i wypatrzyła sukienkę z ciemno bordowej tafty mieniącej się czarno.
Taka zwykła, prosta princeska, z niedużym dekoltem, bez rękawów, długości tuż za kolano.
Znalazła też drugą sukienkę - z satyny w kolorze łososiowym -dekolt był tylko z tyłu,
odcinana w talii, dopasowana do figury, spódnica miała dość długie rozcięcia z boków.
Mierząc pomyślała, że Jacek zemdleje na widok tych rozcięć sięgających do połowy ud.
Przez kilkanaście minut wahała się którą wybrać, w końcu.....wzięła obydwie. Do obu
pasowały szpilki, które posiadała.
Na szczęście dla zapracowanej Izy Alicja sama uporała się z wyborem sukni ślubnej.
Postanowiła wystąpić w krótkiej sukni, uszytej z cienkiej wełny w kolorze kości
słoniowej. Jedyną ekstrawagancją były rękawy- od dłoni do łokcia były zapinane na małe,
obciągane materiałem guziczki. Sukienka nie podobała się ani mamie Alicji ani teściowej,
ale Alicja nie chciała innej sukienki, a Aleksowi się ta sukienka podobała, więc nie było
dyskusji. Taka uboga ta sukienka - stwierdziła zdegustowana teściowa.
Z okazji ślubu Alicja przez kilka miesięcy nie ścinała włosów by móc olśnić widzów ich
urodą. A włosy miała naprawdę piękne - było ich duuużo . Na dwie godziny przed ślubem
kościelnym miała do Alicji przyjechać fryzjerka by ją uczesać.
Dwa dni wcześniej, na ślub cywilny, sama sobie upięła kok. Zgodnie z życzeniem Iza i
Jacek byli świadkami.
Wigilia u Meli i wujka była istną orgią jedzenia, ale jedzenia naprawdę bardzo smacznego.
Na tę kolację Iza i Jacek pojechali taksówką, ale po kolacji wracali do domu pieszo by choć
trochę nabytych kalorii spalić. Iza wręcz się obawiała, że może mieć problem z dopięciem
swej bardzo dopasowanej sukienki.
Na ślubie kościelnym, po raz pierwszy od dawna, Iza widziała urodę panny młodej a nie jej
sukni. Fryzjerka prześlicznie upięła włosy Alicji, które były ozdobione 1 kiścią żywego,
białego bzu.
Kolor jej sukienki świetnie się prezentował przy ciemnobrązowym garniturze Aleksa.
Koszulę miał Aleks nie białą, ale w kolorze sukienki Alicji.
Nieomal prosto z kościoła goście zaproszeni na ślub i wesele (część gości była zaproszona
tylko ślub) przespacerowali się do pobliskiej kawiarni, w której często odbywały się takie
uroczystości.
Alicja, ku zgorszeniu wielu starych ciotek z obu rodzin, przebrała się w inną sukienkę -co
prawda białą, ale z dużym dekoltem i ze spódnicą mocno rozkloszowaną. Wiadomo było,
że gdy zawiruje w tańcu to będzie widać w jakim kolorze ma majtki.
Obie z Izą już wcześniej się cieszyły jakie zgorszenie wywołają ich kreacje - jedna pokaże
w tańcu uda a druga majtki.
Obiad weselny wlókł się niemiłosiernie, "do kotleta" przygrywał jakiś pianista, zamówiony
zespół wciąż był "w drodze". W pewnej chwili teściowa Alicji została poinformowana, że
nie będzie zespołu ale będzie jakiś DJ, powinien tu dotrzeć za 15 minut. Nerwy matce
Aleksa "puściły" i kilka niemiłych słów wysłuchał kelner, który tę wiadomość przekazywał.
W związku z powyższym matka Aleksa zadysponowała by podano deser i miało nastąpić
krojenie tortu przez państwa młodych. A młodzi - młodzi zniknęli. Wpierw zniknął Aleks,
chwilę później Alicja. Dopiero teraz Iza przypomniała sobie, że Alicja szeptała jej do ucha
gdy wyszli z kościoła, że będzie afera. Zdezorientowana mama Alicji, zmartwiona, że córka
gdzieś zniknęła podeszła to tortu i zaczęła go kroić i porcje nakładać na stojące obok talerzyki.
Co ta wariatka robi- wybuchnęła matka Aleksa i chciała wstać, ale jej mąż przytrzymał ją za
rękę i syknął- sssiadaj i nie wrzeszcz. Mówili ci, że wcale nie chcą wesela, ale nie, ty się
uparłaś, że musi być. No to teraz masz.
Za 10 minut do sali weszli państwo młodzi z DJ ze studenckiego klubu. Jacek i Iza zaczęli
na ich widok klaskać, reszta dołączyła się automatycznie. DJ przeprosił za spóźnienie, ale
po prostu "złapał gumę" i musiał zmieniać koło.
DJ był bywały w świecie, na pierwszy ogień poszedł walc jako solówka dla młodych, po
jednym okrążeniu parkietu dołączyli do nich inni, Alicja zatańczyła z teściem, a Aleks
z teściową. Około północy Iza z Jackiem pożegnali się z przyjaciółmi i wymknęli się z wesela.
Samochód prowadziła Iza, bo Jacek z Aleksem wypili na zapleczu po dużym koniaku.
Iza zaśmiewała się całą drogę - pierwszy raz była na tak zabawnym weselu.
Biedna Alicja i biedny Aleks - stwierdził Jacek. Już mają u starych przechlapane. Dobrze, że
nie będą mieszkać razem z nimi. Aleks mi mówił, że pewnie wynajmą komuś tę straszną
kawalerkę i raczej będą mieszkać z rodzicami Alicji do czasu własnego mieszkania.
c.d.n.
poniedziałek, 10 sierpnia 2020
Zastępstwo - XXI
"Kochane dzieci" po powrocie do Polski były witane tak, jakby powróciły z wyprawy
na drugi koniec świata.
W drodze powrotnej Iza ustaliła z wujkiem taktykę dotyczącą informacji na temat
ich pobytu. Sprawa dostępu Izy do konta "spadkowego" miała pozostać tajemnicą, ale ich
pobyt w Jesolo nie.
Ciocia Mela wypytywała się o to jakie wrażenie wywarła na Izie uroda Fabio, bo ciocia
uważała go za bardzo przystojnego mężczyznę. Oczywiście te przepytywanki były wtedy
gdy w pobliżu nie było Jacka ani wujka. Przy okazji Iza się dowiedziała, że Fabio był
stanu wolnego, bo wychodził z założenia, że chcąc się napić wina nie ma potrzeby
zakładania od razu całej winnicy.
Jacek zaraz po powrocie chciał się porozumieć ze swym profesorem, ale ten był jeszcze
na urlopie. W tak zwanym " międzyczasie" przeglądał materiały dotyczące różnych
stypendiów naukowych, dostępne na uczelni. Nie wyglądało to zachęcająco. Postanowił
zasięgnąć więcej informacji "u źródła", czyli w Min. Nauki i Szkolnictwa Wyższego.
Kontakt z tym ministerstwem utwierdził go tylko w przekonaniu, że całkiem ciekawe
zagraniczne stypendia naukowe bywają, tyle tylko, że np. kilka na cały kraj. I była to
zawsze zagadka jaki temat znajdzie akceptację fundatora.
No i nie były to stypendia doktoranckie, ale pomagisterskie. Oczywiście istniała
możliwość, że na miejscu tamtejsza uczelnia pozwoli na robienie doktoratu. Trochę to
wszystko Jacka zmartwiło, ale na razie postanowił zaczekać na powrót swego profesora.
Iza z wujkiem przeżywali ciężkie chwile, bo z powodu braku zamówień trzeba było
zredukować nieco personel.
Pewnego dnia przyszło zawiadomienie, że na lotnisku jest do odebrania przesyłka dla Izy.
Przesyłka była nie tyle duża objętościowo co ciężka. Wujek chyba wiedział co zawiera, bo
poprosił jednego z pracowników by pojechał z Izą na lotnisko po odbiór.
Na oddziale Cargo jak zwykle był bałagan i odebranie przesyłki zajęło prawie 3 godziny.
Przy okazji Iza napatrzyła się na....psy, które były nadawane niczym paczki na poczcie.
Gdy wróciła do firmy zaraz rozpakowała paczkę - zbiorowe opakowanie zawierało trzy
odrębne pudełka- w jednym były różnokolorowe pręty szklane, w drugim pręty szkła
bezbarwnego, a w trzecim różne narzędzia, okulary ochronne, metalowe kształtki do
formowania szkła i dysza wylotowa do strumienia płonącego gazu. Był też list od pani
zajmującej się wyrobem lampworków z życzeniami miłej pracy i zaproszeniem do wizyty
na Murano i zapewnieniem, że na czas pobytu Iza będzie mogła mieszkać u niej.
Był też drugi liścik z pozdrowieniami dla wszystkich od Fabia i do niego było dołączone
pióro mewy z wymalowanym na nim znakiem zapytania.. To mewie piórko rozśmieszyło
Izę, ale wujek jej wyjaśnił, że Fabio zastanawia się właśnie jak nazwać swą łódkę, bo na
razie ma ona wciąż tylko numer rejestracyjny.A łódka nie powinna być bezimienna.
Tego dnia wujek został dłużej w firmie i Iza była pewna, że urządza dla niej jakiś kącik
do pracy nad biżuterią. I nie myliła się. Jedyny problem stanowiła wysokość blatu, ale
wymyślono, że znajomy stolarz zrobi podest pod fotel, wtedy będzie nie tylko dobra
wysokość blatu ale i Izy stopy będą odizolowane od zimnej podłogi.
Iza wprost nie mogła się doczekać chwili gdy będzie mogła zrobić jakąś ozdobę na
swym własnym sprzęcie. Postanowiła, że inauguracja odbędzie się w niedzielę, tylko
w obecności wujka no i może Jacka, żeby się nie czuł opuszczony w dzień wolny od
pracy. Podłączenie do istniejącej instalacji gazowej zrobił specjalista od tego rodzaju
urządzeń. Rodzice obojga byli nieco zawiedzeni, bo planowali jakiś obiad rodzinny na
działce, ale młodzi w swoje miejsce znów ulokowali na działce ciocię Melę, lecz
obiecali solennie przyjechać po nią wieczorem i zjeść razem z rodziną kolację.
W niedzielę Iza eksperymentowała do woli robiąc koraliki-kwiatki. Nie wszystkie
były takie jak sobie zaplanowała, ale dzielnie zniosła porażkę. Jacek cały czas był
bardzo zaniepokojony - bał się by Iza się nie poparzyła. Po trzech godzinach wujek
zarządził przerwę na kawę i wybrali się do kawiarni.
Iza chciała jeszcze coś opowiadać o swym nowym hobby, ale wujek jej wytłumaczył,
że przerwa w pracy jest po to, by nie tylko miały wytchnienie oczy i ręce ale i umysł.
No dobrze, zgodziła się Iza, ale w takim razie opowiedz mi o sobie i mojej mamie,
dlaczego Ciebie nie chciała. Gdy oglądałam kiedyś twoje i taty zdjęcia to byliście
bardzo podobni do siebie. I dlaczego wybrała mego tatę a nie ciebie?
Bo nie byłem zbyt dobrym kandydatem na męża, albo dlatego że wcale jeszcze nie
chciałem zakładać rodziny to raz a poza tym byłem zbyt mało ambitnym facetem
no i nie wierzyłem w szczerość jej uczuć, o czym nieopatrznie jej powiedziałem.
A powiedz mi jedno - dlaczego uważasz mnie za córkę, czy są ku temu jakieś
przesłanki? Wujek uśmiechnął się - gdyby ciąża trwała rok i zdarzała się od samego
uczucia to tak. Ale jak dobrze wiesz - nie zdarza się. Nie chciałem się jeszcze wiązać
i na pytanie czy się ożenię powiedziałem prawdę - teraz na pewno nie, to by nie
miało sensu, nawet nie wiem jaki zawód mam wybrać. A ona tak bardzo chciała już
wyjść z rodzinnego domu, bo była "krótko trzymana". I dlatego nie wierzyłem, że
mnie kocha. A może po prostu ja jej nie kochałem a tylko pożądałem? Ale bardzo
byłem nieszczęśliwy gdy związała się z twoim tatą.
A gdy się urodziłaś to pomyślałem, że przecież równie dobrze ja mogłem być twoim
ojcem, gdybym się z nią ożenił. Poza tym byłaś taka śliczniutka!
A potem szalałem zmieniając dziewczyny. Tylko każdej na "dzień dobry" mówiłem,
że nie jestem zainteresowany małżeństwem. Jedne pomimo tego były ze mną, inne
zrywały dość szybko, a ja się szkoliłem w Ars Amandi.
No ale z Melą się ożeniłeś.
Tak, chciałem wreszcie jakiejś stabilizacji i dobrego seksu. I te warunki zostały
spełnione. No i młody już nie byłem. A że ona jest ode mnie 10 lat starsza wcale nam
w niczym nie przeszkadza. Ja tylko muszę przed nią ukrywać pewne interesy, bo za
dużo by wypaplała na lewo i prawo. Co prawda dobijała mnie jej miłość do wnuka,
ale nie moje pieniądze będzie przepijał, bo już jest u swojej matki. Mam tylko
nadzieję, że go nie deportują do Polski.
W tajemnicy przed Melą, nim i jego matką, pomagam trochę tej dziewczynie, która
się tak nabrała na tego pijaka. Tak prawdę mówiąc to ja ją namówiłem by wzięła
rozwód, zapewniłem jej dobrego adwokata. Córkę Meli zmusiłem by przepisała na
nią swoje mieszkanie "panieńskie". To w którym mieszkacie to córka Meli otrzymała
w ramach rozwodu ze swoim redaktorkiem-alkoholikiem. On sobie wziął porche i
działkę pod Warszawą. Ciekawe kiedy się po pijaku skutecznie rozwali.
Chodźcie, sprzątniemy w warsztacie i pojedziemy na działkę. Będą mieli niespodziankę.
Tylko tak na wszelki wypadek zapytam się czy może mają jeszcze parówki, żeby nam
rodzina nie wpadła w panikę że mają za mało jedzenia.
Oni nigdy nie maja za mało jedzenia, za to maja zawsze za małą lodówkę -stwierdziła
Iza. Wujku, a może byśmy też wzięli lody, jeśli nam pożyczą termos z torbą do niego?
Jutro z samego rana oddamy. Dobrze, zapytam się, ale parówki wezmę.
c.d.n.
na drugi koniec świata.
W drodze powrotnej Iza ustaliła z wujkiem taktykę dotyczącą informacji na temat
ich pobytu. Sprawa dostępu Izy do konta "spadkowego" miała pozostać tajemnicą, ale ich
pobyt w Jesolo nie.
Ciocia Mela wypytywała się o to jakie wrażenie wywarła na Izie uroda Fabio, bo ciocia
uważała go za bardzo przystojnego mężczyznę. Oczywiście te przepytywanki były wtedy
gdy w pobliżu nie było Jacka ani wujka. Przy okazji Iza się dowiedziała, że Fabio był
stanu wolnego, bo wychodził z założenia, że chcąc się napić wina nie ma potrzeby
zakładania od razu całej winnicy.
Jacek zaraz po powrocie chciał się porozumieć ze swym profesorem, ale ten był jeszcze
na urlopie. W tak zwanym " międzyczasie" przeglądał materiały dotyczące różnych
stypendiów naukowych, dostępne na uczelni. Nie wyglądało to zachęcająco. Postanowił
zasięgnąć więcej informacji "u źródła", czyli w Min. Nauki i Szkolnictwa Wyższego.
Kontakt z tym ministerstwem utwierdził go tylko w przekonaniu, że całkiem ciekawe
zagraniczne stypendia naukowe bywają, tyle tylko, że np. kilka na cały kraj. I była to
zawsze zagadka jaki temat znajdzie akceptację fundatora.
No i nie były to stypendia doktoranckie, ale pomagisterskie. Oczywiście istniała
możliwość, że na miejscu tamtejsza uczelnia pozwoli na robienie doktoratu. Trochę to
wszystko Jacka zmartwiło, ale na razie postanowił zaczekać na powrót swego profesora.
Iza z wujkiem przeżywali ciężkie chwile, bo z powodu braku zamówień trzeba było
zredukować nieco personel.
Pewnego dnia przyszło zawiadomienie, że na lotnisku jest do odebrania przesyłka dla Izy.
Przesyłka była nie tyle duża objętościowo co ciężka. Wujek chyba wiedział co zawiera, bo
poprosił jednego z pracowników by pojechał z Izą na lotnisko po odbiór.
Na oddziale Cargo jak zwykle był bałagan i odebranie przesyłki zajęło prawie 3 godziny.
Przy okazji Iza napatrzyła się na....psy, które były nadawane niczym paczki na poczcie.
Gdy wróciła do firmy zaraz rozpakowała paczkę - zbiorowe opakowanie zawierało trzy
odrębne pudełka- w jednym były różnokolorowe pręty szklane, w drugim pręty szkła
bezbarwnego, a w trzecim różne narzędzia, okulary ochronne, metalowe kształtki do
formowania szkła i dysza wylotowa do strumienia płonącego gazu. Był też list od pani
zajmującej się wyrobem lampworków z życzeniami miłej pracy i zaproszeniem do wizyty
na Murano i zapewnieniem, że na czas pobytu Iza będzie mogła mieszkać u niej.
Był też drugi liścik z pozdrowieniami dla wszystkich od Fabia i do niego było dołączone
pióro mewy z wymalowanym na nim znakiem zapytania.. To mewie piórko rozśmieszyło
Izę, ale wujek jej wyjaśnił, że Fabio zastanawia się właśnie jak nazwać swą łódkę, bo na
razie ma ona wciąż tylko numer rejestracyjny.A łódka nie powinna być bezimienna.
Tego dnia wujek został dłużej w firmie i Iza była pewna, że urządza dla niej jakiś kącik
do pracy nad biżuterią. I nie myliła się. Jedyny problem stanowiła wysokość blatu, ale
wymyślono, że znajomy stolarz zrobi podest pod fotel, wtedy będzie nie tylko dobra
wysokość blatu ale i Izy stopy będą odizolowane od zimnej podłogi.
Iza wprost nie mogła się doczekać chwili gdy będzie mogła zrobić jakąś ozdobę na
swym własnym sprzęcie. Postanowiła, że inauguracja odbędzie się w niedzielę, tylko
w obecności wujka no i może Jacka, żeby się nie czuł opuszczony w dzień wolny od
pracy. Podłączenie do istniejącej instalacji gazowej zrobił specjalista od tego rodzaju
urządzeń. Rodzice obojga byli nieco zawiedzeni, bo planowali jakiś obiad rodzinny na
działce, ale młodzi w swoje miejsce znów ulokowali na działce ciocię Melę, lecz
obiecali solennie przyjechać po nią wieczorem i zjeść razem z rodziną kolację.
W niedzielę Iza eksperymentowała do woli robiąc koraliki-kwiatki. Nie wszystkie
były takie jak sobie zaplanowała, ale dzielnie zniosła porażkę. Jacek cały czas był
bardzo zaniepokojony - bał się by Iza się nie poparzyła. Po trzech godzinach wujek
zarządził przerwę na kawę i wybrali się do kawiarni.
Iza chciała jeszcze coś opowiadać o swym nowym hobby, ale wujek jej wytłumaczył,
że przerwa w pracy jest po to, by nie tylko miały wytchnienie oczy i ręce ale i umysł.
No dobrze, zgodziła się Iza, ale w takim razie opowiedz mi o sobie i mojej mamie,
dlaczego Ciebie nie chciała. Gdy oglądałam kiedyś twoje i taty zdjęcia to byliście
bardzo podobni do siebie. I dlaczego wybrała mego tatę a nie ciebie?
Bo nie byłem zbyt dobrym kandydatem na męża, albo dlatego że wcale jeszcze nie
chciałem zakładać rodziny to raz a poza tym byłem zbyt mało ambitnym facetem
no i nie wierzyłem w szczerość jej uczuć, o czym nieopatrznie jej powiedziałem.
A powiedz mi jedno - dlaczego uważasz mnie za córkę, czy są ku temu jakieś
przesłanki? Wujek uśmiechnął się - gdyby ciąża trwała rok i zdarzała się od samego
uczucia to tak. Ale jak dobrze wiesz - nie zdarza się. Nie chciałem się jeszcze wiązać
i na pytanie czy się ożenię powiedziałem prawdę - teraz na pewno nie, to by nie
miało sensu, nawet nie wiem jaki zawód mam wybrać. A ona tak bardzo chciała już
wyjść z rodzinnego domu, bo była "krótko trzymana". I dlatego nie wierzyłem, że
mnie kocha. A może po prostu ja jej nie kochałem a tylko pożądałem? Ale bardzo
byłem nieszczęśliwy gdy związała się z twoim tatą.
A gdy się urodziłaś to pomyślałem, że przecież równie dobrze ja mogłem być twoim
ojcem, gdybym się z nią ożenił. Poza tym byłaś taka śliczniutka!
A potem szalałem zmieniając dziewczyny. Tylko każdej na "dzień dobry" mówiłem,
że nie jestem zainteresowany małżeństwem. Jedne pomimo tego były ze mną, inne
zrywały dość szybko, a ja się szkoliłem w Ars Amandi.
No ale z Melą się ożeniłeś.
Tak, chciałem wreszcie jakiejś stabilizacji i dobrego seksu. I te warunki zostały
spełnione. No i młody już nie byłem. A że ona jest ode mnie 10 lat starsza wcale nam
w niczym nie przeszkadza. Ja tylko muszę przed nią ukrywać pewne interesy, bo za
dużo by wypaplała na lewo i prawo. Co prawda dobijała mnie jej miłość do wnuka,
ale nie moje pieniądze będzie przepijał, bo już jest u swojej matki. Mam tylko
nadzieję, że go nie deportują do Polski.
W tajemnicy przed Melą, nim i jego matką, pomagam trochę tej dziewczynie, która
się tak nabrała na tego pijaka. Tak prawdę mówiąc to ja ją namówiłem by wzięła
rozwód, zapewniłem jej dobrego adwokata. Córkę Meli zmusiłem by przepisała na
nią swoje mieszkanie "panieńskie". To w którym mieszkacie to córka Meli otrzymała
w ramach rozwodu ze swoim redaktorkiem-alkoholikiem. On sobie wziął porche i
działkę pod Warszawą. Ciekawe kiedy się po pijaku skutecznie rozwali.
Chodźcie, sprzątniemy w warsztacie i pojedziemy na działkę. Będą mieli niespodziankę.
Tylko tak na wszelki wypadek zapytam się czy może mają jeszcze parówki, żeby nam
rodzina nie wpadła w panikę że mają za mało jedzenia.
Oni nigdy nie maja za mało jedzenia, za to maja zawsze za małą lodówkę -stwierdziła
Iza. Wujku, a może byśmy też wzięli lody, jeśli nam pożyczą termos z torbą do niego?
Jutro z samego rana oddamy. Dobrze, zapytam się, ale parówki wezmę.
c.d.n.
piątek, 7 sierpnia 2020
Zastępstwo - XX
Pensjonat w Jesolo rzeczywiście był bardzo miły. Była to duża jednopiętrowa willa stojąca
tuż przy plaży. Od plaży odgradzał ją tylko nieduży kawałek ogrodu i żywopłot.
Mieli zarezerwowany apartament, czyli dwa pokoje z łazienkami ze wspólnym, dużym pokojem dziennym.
Jak większość hoteli ten pensjonat też miał własny kawałek plaży a na nim leżaki i parasole.
Plaża była szeroka i ginęła w perspektywie- miała 15 km długości.
Prawie codziennie przyjeżdżał Fabio. Przeważnie siedział z razem z wujkiem na tarasie i cicho omawiali jakieś interesy.
Iza zakupiła dla siebie kapelusz z olbrzymim rondem tak by zasłaniał jej dokładnie od słońca
twarz i ramiona.Jacek i Fabio nie reflektowali na jakiekolwiek nakrycie głowy. Wujek dał się
namówić na słomkowy kapelusz w stylu "panama".
Iza przez większość czasu brodziła w wodzie o głębokości do pasa, twierdząc, że taki marsz
świetnie modeluje nogi i pośladki.
To było 10 dni totalnego nieróbstwa. Wieczorami snuli się od kawiarni do kawiarni, zaglądali
do sklepów, które były otwarte do północy lub chodzili nadmorskim deptakiem.
Iza stwierdziła, że mogłaby właściwie wyjechać gdzieś np. na Karaiby i pędzić żywot na plaży.
Codziennie pochłaniali nieprzyzwoicie wielkie porcje lodów wypróbowując coraz to inne smaki
i...kolory.
Byli jeden dzień w Wenecji - w tamtą stronę popłynęli statkiem a wrócili w towarzystwie Fabio
jego samochodem. Byli raz na dyskotece bo udało im się znaleźć takową na dużym tarasie
jednego z hoteli. Ale po półgodzinie mieli dosyć - stanowczo był zbyt duży hałas. Woleli
posiedzieć w kawiarni i posłuchać niezbyt głośnej muzyki.
W pensjonacie jedli 3 posiłki, śniadanie, lunch i obfitą kolację. W dużych hotelach z reguły były
tylko śniadania i obiado - kolacje.
Iza każdego wieczoru tuż przed pójściem spać siadała jeszcze na tarasie by popatrzeć na morze.
Dzień przed wyjazdem powiedziała do Jacka- będzie mi tego brakowało- tego tarasu i widoku
morza. Chciałabym mieszkać w którymś z krajów nad Morzem Śródziemnym.
Pamiętasz jak było nam dobrze w Nicei? Taaaa, komu było dobrze to było. W dzień ganiałaś
po plaży z gołymi piersiami a wieczorem w spodniach i bluzce szczelnie zapiętej.
Iza zaczęła się śmiać - ja ci nie wymawiam, na plaży się napatrzyłeś a w morzu naprzytulałeś
gdy byliśmy na trochę głębszej wodzie. Dobrze, że nasze mamy siedziały cały czas na brzegu.
Omal się nie rozpuściliśmy w wodzie, tak się ciągle moczyliśmy.
To może powinienem rozejrzeć się za jakimś stypendium pomagisterskim? Jako żona będziesz
mogła do mnie przyjechać i ze mną mieszkać. Tylko trzeba będzie poszukać jakiejś nadmorskiej
uczelni. Może szkoda, że nie poszedłem na oceanografię? Znam faceta, który skończył te studia
i teraz pławi się w jakimś ciepłym morzu i delfiny dogląda, to znaczy bada.To chyba nieco lepsze
niż badanie białych myszek.
Iza zaśmiała się- wiem nawet o kim mówisz - on już rok siedzi sam,bo gość z którym to badał zachorował i nie wiadomo czy i kiedy wróci.
Wiesz, to trochę skomplikowane- ty będziesz na stypendium doktoranckim a co ja będę tam
robiła?
Też będziesz studiować, przecież masz teraz na to fundusz.
Ale chyba nad morzem Śródziemnym nie ma uczelni z wykładowym angielskim. A jak wiesz
francuski jakoś mi nie szedł i wzięłam niemiecki i angielski. Musiałabym się wpierw nauczyć
języka i nie wiadomo czy po rocznej nauce mogłabym zacząć studia.
Wiesz Izuś- wrócimy do domu i porozglądam się za czymś. Jak wiesz to ja na razie mam dać odpowiedź co do tego doktoratu -czy w ogóle mam zamiar iść w tym kierunku czy nie.
Poza tym chyba mniej ważne w którym kraju, byleby było stypendium, dobry promotor i dobry
temat gwarantujący potem pracę. Porozmawiam poważnie z moim profesorem, zobaczę co on
o tym sądzi.Bo wiesz- biotechnologia to u nas jeszcze w powijakach, więc może jednak uda
się gdzieś za granicą załapać jakiś dobry temat. Tak naprawdę to ja już mam pomysł , ale nie
za bardzo są tu możliwości jego realizacji. Bo to temat nie na rok a co najmniej na 3 lata.
Więc może być problem. No, uśmiechnij się, powrócimy tu jeszcze nie jeden raz. Tyle tylko,
że będziesz się musiała zastanowić czy będziesz chciała być daleko od rodziców.
Jacek, teraz to ja już nie jestem tak bardzo związana z rodzicami, sam wiesz, że ostatnio dość
rzadko się z nimi widuję. Już jesteśmy dorośli, wszystko się zmienia. Dobrze, że się nasi tak
bardzo zaprzyjaźnili, przynajmniej mogą wspólnie ponarzekać jakie te dzieci okropne.
Słuchaj, tylko nie wygadaj się w domu, że mam dostęp do konta spadkowego i że mamy to
konto w Szwajcarii. Ja też nic rodzicom nie powiem, oni wiedzą tylko to, że jechaliśmy by
załatwić to szkło do firmy. Ja też do ostatniej chwili nie wiedziałam jaki jest prawdziwy cel
tej wycieczki. Szkło to by sobie załatwił nawet telefonicznie. Ja nawet nie wiem czy mamy
im opowiadać o tym pobycie w Jesolo, muszę to z wujkiem wyjaśnić. Bo może z uwagi na
Melę powinno się nic nie mówić. I wiesz, muszę wujka wypytać dlaczego moja mama
wybrała nie jego a mojego tatę. Czy to nie dziwne, że wujek wyobraża sobie, że ja jestem
jego córką? To bardzo tajemnicza historia, nigdy nie słyszałam o tym, że wujek podrywał
kiedyś moją mamę. Tak sobie pomyślałam, że może coś więcej niż zwykłe spotykanie się
łączyło jego i moją mamę. Bo po kim mam takie "wyczucie szkła"? Przecież pierwszy raz
w życiu topiłam szkło. A żebyś wiedział jaki wujek był wzruszony gdy siedziałam nad tym
palnikiem w tych dziwacznych okularach ochronnych. A ja byłam tak strasznie skupiona,
tak bardzo mi zależało by to jak najlepiej zrozumieć i zrobić. Nie wiem nawet czemu mi tak
bardzo zależało. Nigdy o tym nie myślałam by coś ze szkła zrobić, nawet już pracując u wujka.
Teraz gdy przestawimy produkcję to trzeba będzie kilka osób zwolnić. A wujek to już zaczyna
myśleć o emeryturze. I tak mi przemknęło przez myśl, że może ja raczej powinnam pójść na
wzornictwo przemysłowe czy coś w tym rodzaju. Bo chciałabym jednak w tym szkle coś
umieć zrobić. Ale nie szkło laboratoryjne. Muszę o tym z wujkiem porozmawiać.
Jacek wpatrywał się w Izę uważnie- widział, że bardzo przeżywa to o czym opowiada oraz
pamiętał jej płacz sprzed kilkunastu dni. Przytulił ją mocno do siebie i powiedział - zawsze
będę ci pomagał w tym, co będziesz chciała robić, jesteś dla mnie wszystkim!
c.d.n.
tuż przy plaży. Od plaży odgradzał ją tylko nieduży kawałek ogrodu i żywopłot.
Mieli zarezerwowany apartament, czyli dwa pokoje z łazienkami ze wspólnym, dużym pokojem dziennym.
Jak większość hoteli ten pensjonat też miał własny kawałek plaży a na nim leżaki i parasole.
Plaża była szeroka i ginęła w perspektywie- miała 15 km długości.
Prawie codziennie przyjeżdżał Fabio. Przeważnie siedział z razem z wujkiem na tarasie i cicho omawiali jakieś interesy.
Iza zakupiła dla siebie kapelusz z olbrzymim rondem tak by zasłaniał jej dokładnie od słońca
twarz i ramiona.Jacek i Fabio nie reflektowali na jakiekolwiek nakrycie głowy. Wujek dał się
namówić na słomkowy kapelusz w stylu "panama".
Iza przez większość czasu brodziła w wodzie o głębokości do pasa, twierdząc, że taki marsz
świetnie modeluje nogi i pośladki.
To było 10 dni totalnego nieróbstwa. Wieczorami snuli się od kawiarni do kawiarni, zaglądali
do sklepów, które były otwarte do północy lub chodzili nadmorskim deptakiem.
Iza stwierdziła, że mogłaby właściwie wyjechać gdzieś np. na Karaiby i pędzić żywot na plaży.
Codziennie pochłaniali nieprzyzwoicie wielkie porcje lodów wypróbowując coraz to inne smaki
i...kolory.
Byli jeden dzień w Wenecji - w tamtą stronę popłynęli statkiem a wrócili w towarzystwie Fabio
jego samochodem. Byli raz na dyskotece bo udało im się znaleźć takową na dużym tarasie
jednego z hoteli. Ale po półgodzinie mieli dosyć - stanowczo był zbyt duży hałas. Woleli
posiedzieć w kawiarni i posłuchać niezbyt głośnej muzyki.
W pensjonacie jedli 3 posiłki, śniadanie, lunch i obfitą kolację. W dużych hotelach z reguły były
tylko śniadania i obiado - kolacje.
Iza każdego wieczoru tuż przed pójściem spać siadała jeszcze na tarasie by popatrzeć na morze.
Dzień przed wyjazdem powiedziała do Jacka- będzie mi tego brakowało- tego tarasu i widoku
morza. Chciałabym mieszkać w którymś z krajów nad Morzem Śródziemnym.
Pamiętasz jak było nam dobrze w Nicei? Taaaa, komu było dobrze to było. W dzień ganiałaś
po plaży z gołymi piersiami a wieczorem w spodniach i bluzce szczelnie zapiętej.
Iza zaczęła się śmiać - ja ci nie wymawiam, na plaży się napatrzyłeś a w morzu naprzytulałeś
gdy byliśmy na trochę głębszej wodzie. Dobrze, że nasze mamy siedziały cały czas na brzegu.
Omal się nie rozpuściliśmy w wodzie, tak się ciągle moczyliśmy.
To może powinienem rozejrzeć się za jakimś stypendium pomagisterskim? Jako żona będziesz
mogła do mnie przyjechać i ze mną mieszkać. Tylko trzeba będzie poszukać jakiejś nadmorskiej
uczelni. Może szkoda, że nie poszedłem na oceanografię? Znam faceta, który skończył te studia
i teraz pławi się w jakimś ciepłym morzu i delfiny dogląda, to znaczy bada.To chyba nieco lepsze
niż badanie białych myszek.
Iza zaśmiała się- wiem nawet o kim mówisz - on już rok siedzi sam,bo gość z którym to badał zachorował i nie wiadomo czy i kiedy wróci.
Wiesz, to trochę skomplikowane- ty będziesz na stypendium doktoranckim a co ja będę tam
robiła?
Też będziesz studiować, przecież masz teraz na to fundusz.
Ale chyba nad morzem Śródziemnym nie ma uczelni z wykładowym angielskim. A jak wiesz
francuski jakoś mi nie szedł i wzięłam niemiecki i angielski. Musiałabym się wpierw nauczyć
języka i nie wiadomo czy po rocznej nauce mogłabym zacząć studia.
Wiesz Izuś- wrócimy do domu i porozglądam się za czymś. Jak wiesz to ja na razie mam dać odpowiedź co do tego doktoratu -czy w ogóle mam zamiar iść w tym kierunku czy nie.
Poza tym chyba mniej ważne w którym kraju, byleby było stypendium, dobry promotor i dobry
temat gwarantujący potem pracę. Porozmawiam poważnie z moim profesorem, zobaczę co on
o tym sądzi.Bo wiesz- biotechnologia to u nas jeszcze w powijakach, więc może jednak uda
się gdzieś za granicą załapać jakiś dobry temat. Tak naprawdę to ja już mam pomysł , ale nie
za bardzo są tu możliwości jego realizacji. Bo to temat nie na rok a co najmniej na 3 lata.
Więc może być problem. No, uśmiechnij się, powrócimy tu jeszcze nie jeden raz. Tyle tylko,
że będziesz się musiała zastanowić czy będziesz chciała być daleko od rodziców.
Jacek, teraz to ja już nie jestem tak bardzo związana z rodzicami, sam wiesz, że ostatnio dość
rzadko się z nimi widuję. Już jesteśmy dorośli, wszystko się zmienia. Dobrze, że się nasi tak
bardzo zaprzyjaźnili, przynajmniej mogą wspólnie ponarzekać jakie te dzieci okropne.
Słuchaj, tylko nie wygadaj się w domu, że mam dostęp do konta spadkowego i że mamy to
konto w Szwajcarii. Ja też nic rodzicom nie powiem, oni wiedzą tylko to, że jechaliśmy by
załatwić to szkło do firmy. Ja też do ostatniej chwili nie wiedziałam jaki jest prawdziwy cel
tej wycieczki. Szkło to by sobie załatwił nawet telefonicznie. Ja nawet nie wiem czy mamy
im opowiadać o tym pobycie w Jesolo, muszę to z wujkiem wyjaśnić. Bo może z uwagi na
Melę powinno się nic nie mówić. I wiesz, muszę wujka wypytać dlaczego moja mama
wybrała nie jego a mojego tatę. Czy to nie dziwne, że wujek wyobraża sobie, że ja jestem
jego córką? To bardzo tajemnicza historia, nigdy nie słyszałam o tym, że wujek podrywał
kiedyś moją mamę. Tak sobie pomyślałam, że może coś więcej niż zwykłe spotykanie się
łączyło jego i moją mamę. Bo po kim mam takie "wyczucie szkła"? Przecież pierwszy raz
w życiu topiłam szkło. A żebyś wiedział jaki wujek był wzruszony gdy siedziałam nad tym
palnikiem w tych dziwacznych okularach ochronnych. A ja byłam tak strasznie skupiona,
tak bardzo mi zależało by to jak najlepiej zrozumieć i zrobić. Nie wiem nawet czemu mi tak
bardzo zależało. Nigdy o tym nie myślałam by coś ze szkła zrobić, nawet już pracując u wujka.
Teraz gdy przestawimy produkcję to trzeba będzie kilka osób zwolnić. A wujek to już zaczyna
myśleć o emeryturze. I tak mi przemknęło przez myśl, że może ja raczej powinnam pójść na
wzornictwo przemysłowe czy coś w tym rodzaju. Bo chciałabym jednak w tym szkle coś
umieć zrobić. Ale nie szkło laboratoryjne. Muszę o tym z wujkiem porozmawiać.
Jacek wpatrywał się w Izę uważnie- widział, że bardzo przeżywa to o czym opowiada oraz
pamiętał jej płacz sprzed kilkunastu dni. Przytulił ją mocno do siebie i powiedział - zawsze
będę ci pomagał w tym, co będziesz chciała robić, jesteś dla mnie wszystkim!
c.d.n.
czwartek, 6 sierpnia 2020
Zastępstwo XIX
Wieczór przy winie i chlebie przeciągnął się daleko w noc, dopiero około 2 w nocy rozeszli się
do swoich pokoi.
Pobudka o 7 rano była dość bolesnym doświadczeniem chyba dla wszystkich. Śniadanie jedli
w towarzystwie Fabia, który zapytał się, czy nie będą mieli nic przeciwko temu, że on z nimi
popłynie na Murano, bo chce kupić, ewentualnie zamówić nowe klosze do lamp.
Pomysł się spodobał, ale gdy po śniadaniu wrócili jeszcze na chwilę do pokoju Jacek patrząc badawczo na Izę powiedział:
"belissima", wpadłaś chyba w oko temu facetowi, ciągle się w ciebie wgapiał. W ciebie też się wgapiał- on wgapia się w twarz każdego z kim w danej chwili rozmawia- odparowała Iza. A co, zazdrosny jesteś? Dlaczego? Lepiej mi powiedz co ci spakować na tę wyprawę, bo z powrotem
to pewnie znów wrócimy dopiero wieczorem. Uważam, że po sprawach służbowych zwiedzimy
trochę Murano i pewnie zajrzymy jeszcze do samej Wenecji. Bo pojutrze to przecież jedziemy
do Jesolo, bo tam mamy wynajęty pensjonat.
To Fabio ma tam pensjonat? Jacek - oprzytomnij, Fabio ma jakieś udziały w jakichś nie znanych
mi hotelach, a w tym pensjonacie to bywał wujek z ciocią i uważa że jest miły i ma dobre jedzenie.
Od Fabia to tylko weźmiemy samochód. Co cię napadło z tym Fabio? Ja ci nie wypominam
gdy się czasami oglądasz za kobietami. Ja się oglądam?- zdziwił się Jacek. Tak, tak , czasem się oglądasz. To, że ci nigdy tego nie wypomniałam nie znaczy, że tego nie widzę.
Ojej, muszę sobie kupić jakieś pantofle, od tych bolą mnie stopy. Mało w nich chodziłam i nie
dotarło mnie, że są takie niewygodne. O zobacz, muszę plaster nakleić. W ogóle to mam
ochotę na jakieś zakupy. Tobie trzeba kupić nowe kąpielówki i klapki plażowe i może jakąś
fajną koszulkę. Jacek skrzywił się-wolałbym okulary p. słoneczne, te moje jakieś za jasne są.
No to kupimy i okulary i inne fajne rzeczy. Nie jest sztuką mieć pieniądze, ale sztuką jest
umiejętność korzystania z nich- podsumowała.
Na dole czekali już na nich wujek z Fabio. Hm, pomyślała Iza - Fabio wygląda jak model.
W drodze do Wenecji Iza powiedziała, że bardzo chciałaby dziś zrobić jakieś zakupy dla siebie
i Jacka i powiedziała co chciałaby kupić.
Spróbujemy to załatwić na Murano - tam też są nie tylko sklepy z pamiątkami orzekł Fabio.
Murano to siedem wysp połączonych ze sobą mostami.Szkło było tu wyrabiane już w VIII
wieku i systematycznie udoskonalano jego produkcję. Szkło twarde i przezroczyste wynaleziono
na przełomie XII i XIII wieku. Pod koniec XIII wieku wszystkie piece szklarskie z Wenecji
przeniesiono na Murano, głównie pod pretekstem zapobiegania w Wenecji pożarom od często
wybuchających pieców, a tak naprawdę szło o jak najdłuższe zachowanie w tajemnicy nowych
technologii. Szklarzom nie wolno było opuszczać wyspy (i to podobno pod karą śmierci).
Swego rodzaju nagrodą był fakt, że ich córki mogły wychodzić za mąż za patrycjuszy.
Charakterystyczną cechą szkła z Murano jest jego wielka przezroczystość i kolor oraz fakt, że
cały proces produkcji jest ręczny. Szkło, zarówno weneckie jak i z Murano jest barwione
w trakcie procesu produkcyjnego. Szkło kolorowe to millefiori, szkło mleczne to lattimo. Dziś
nie są już strzeżone tajemnice produkcji i turyści mogą się przyglądać procesowi produkcji
szkła oraz powstawania różnych wyrobów z niego.
Tym razem na Murano popłynęli tramwajem - Fabio obawiał się, że o tej porze będą problemy
z zacumowaniem- to był czas napływu turystów.
Wujek z Izą spotkali się z jednym ze znajomych wujka, a w czasie gdy były prowadzone
handlowe rozmowy, Jacek i Fabio przyglądali się jak powstają różne szklane wyroby.
Na zakończenie rozmów Iza dostała prześliczną małą wazę i paterę z mlecznego szkła. Przy
okazji nasłuchała się komplementów pod swym adresem, jakie to wspaniałe, że taka młoda
i urocza kobieta tak dobrze orientuje się w biznesie.
Dostali również adres warsztatu, w którym Iza mogła się zapoznać z procesem powstawania
niektórych elementów biżuterii, tzw. lampwork beads i zostali umówieni na godzinę 17,00.
Na Murano warto było odwiedzić trzy zabytkowe kościoły: Santa Chiara, Santa Maria degli
Angeli, San Pietro Martire, Museum Vetrario, obejrzeć latarnię morską z 1931 roku,
i Giardini Pubblici, czyli ogrody publiczne, założone jeszcze za czasów Napoleona.
Ale w pierwszej kolejności odwiedzili.....kawiarnię. Kawa, sok, lody - taki zestaw zapewne
każdego postawiłby na nogi. Siedzieli na zewnątrz, w cieniu. Fabio namówił Jacka na
migdałowe ciasto.Gdy ich porcje znalazły się na stoliku Iza spróbowała i też postanowiła się
nim uraczyć. Fabio i Jacek pochłonęli ciasto w niebywałym tempie i...zamówili po jeszcze
jednej porcji. Wujek bohatersko pozostał tylko przy lodach. Postanowili pójść do Museum
Vertrario. Fabio ich tylko odprowadził do muzeum, bo miał jeszcze kilka swoich spraw do
załatwienia. Umówili się na spotkanie za półtorej godziny. Półtorej godziny zleciało szybko. Najciekawsze dla Izy były zbiory z okresu renesansu. Zbiory tego muzeum okazały się duże, ukazywały przykłady wszystkich technik i wynalazków w wytwarzaniu szkła od czasów
antycznych aż do współczesnych.
Fabio już na nich czekał. No to teraz idziemy na zakupy. Zakupy dla Jacka nie były trudne-
bez sprzeciwu zaakceptował to co wybrała dla niego Iza, zdecydował się nawet na dwie nowe
koszulki, dwie pary nowych spodenek kąpielowych i zabawne wzorzyste szorty oraz wielce
szałowe okulary przeciwsłoneczne. Trochę więcej problemu było z pantoflami dla Izy- po
przymierzeniu niemal połowy zawartości sklepu wreszcie któreś były naprawdę wygodne i
pasowały kolorystycznie. A wtedy Fabio przyniósł jej do przymierzenia sukienkę plażową-
błękitną, odcinaną w talii, z leciutko rozszerzaną spódnicą, bez rękawów, rozpinaną na całej
długości. Była uszyta z tkaniny przypominającej frotte, ale była cieniutka. W spódnicy były
2 kieszenie zapinane na suwaki. Sukienka była bajecznie miękka, i sięgała Izie niemal do
kostek. Do niej był dołączony szeroki szal, z tego samego materiału podwójnie złożonego.
Równie dobrze mógł służyć do położenia na leżaku jak i okrycia się w razie chłodu.
Bardzo się ona Izie podobała, a Iza podobała się obu panom w tej kreacji. Ależ ty masz oko
że wypatrzyłeś tę sukienkę - zachwycała się Iza. Ja jej nie widziałam! Bo ona wisiała po
drugiej stronie na manekinie, więc ją ściągnąłem. To jedyny egzemplarz, ich już tu nie ma.
Popatrz tam - Iza spojrzała i zaczęła się śmiać - kilka metrów dalej stał nago manekin. Zdjęła
przymierzaną kreację i stwierdziła, że teraz to jej tylko brakuje jakiejś szałowej torby na
plażę. Fabio trącił Jacka łokciem - chodź, poszukamy dla twej pani torby na plażę. Wrócili
po kilku minutach- Jacek niósł niedużą białą torebką pasującą do pantofli, a Fabio sporą
torbę granatowo-czerwoną w nieregularne pasy. Była prosta, zapinana na suwak , w środku
podzielona na trzy części, w bocznych ściankach miała w sumie 4 mniejsze zapinane
kieszenie. Kupimy dwie torebki- jedna "na miasto" - ta biała a ta będzie na plażę. Jest taka
jak lubisz- spora i ma dużo schowków. Iza wymaszerowała ze sklepu w nowych pantoflach
i z nową torebką, stare pantofle wrzuciła po drodze do kosza na śmieci, poprzednią torebkę
schowała do torby plażowej wraz z nowo kupioną sukienką i szalem.
A teraz to muszę iść zobaczyć jak się robi ręcznie "lampworkowe" koraliki. Wujku, chodź
ze mną, bo boję się, że może nie wszystko pojmę. Jacek i Fabio odprowadzili ich tylko do
drzwi pracowni a sami "poszli w miasto".
Dla Izy to były 2 niezapomniane godziny, niemal przewrót w jej życiu. Weszła tu by tylko
coś zobaczyć, a znalazła dla siebie zupełnie nowe hobby. Skrupulatnie pozapisywała sobie
w co powinna się zaopatrzyć, choć wujek zapewniał ją, że wie co jej będzie potrzebne.
Projektantka pozwoliła jej zmarnować nieco materiału, bo chciała ocenić czy Iza da sobie
radę, czy ma wyczucie materiału. Bo że Iza ma wyczucie koloru i wyobraźnię to od razu
rozpoznała. Wujek wzruszył się bardzo, bo on naprawdę kiedyś gorąco kochał jej matkę
i bardzo mocno przeżył odrzucenie i kto wie, czy aby ciągle jej nie kochał.
Iza dostała na pamiątkę wisior, którego maleńką część sama zrobiła i dobrała kolory.
Wujek chciał koniecznie za niego zapłacić, ale spotkał się ze stanowczą odmową bo ta
pani powiedziała mu, że tak rzadko trafia się ktoś z takim talentem do szkła i prosiła by
Iza była z nią w kontakcie i koniecznie przyjechała - ona zawsze ją przyjmie z otwartymi
ramionami. Gdy wychodzili Iza była pół żywa z przejęcia. Jacek i Fabio już na nich
czekali. Iza rzuciła się Jackowi na szyję i... zaczęła płakać. Te dwie godziny tak pełne
napięcia musiała jakoś rozładować. Jacek był przerażony, Fabio mocno zdziwiony, a
wujek podszedł do Izy i Jacka, objął ich oboje i powiedział - Jacku, masz artystkę za żonę.
Po chwili Iza się uspokoiła i zaczęła spokojnie opowiadać. Idąc na przystanek tramwaju
Iza jeszcze kupiła ozdobny pasmanteryjny sznureczek, by móc zawiesić wisior na szyi.
c.d.n.
do swoich pokoi.
Pobudka o 7 rano była dość bolesnym doświadczeniem chyba dla wszystkich. Śniadanie jedli
w towarzystwie Fabia, który zapytał się, czy nie będą mieli nic przeciwko temu, że on z nimi
popłynie na Murano, bo chce kupić, ewentualnie zamówić nowe klosze do lamp.
Pomysł się spodobał, ale gdy po śniadaniu wrócili jeszcze na chwilę do pokoju Jacek patrząc badawczo na Izę powiedział:
"belissima", wpadłaś chyba w oko temu facetowi, ciągle się w ciebie wgapiał. W ciebie też się wgapiał- on wgapia się w twarz każdego z kim w danej chwili rozmawia- odparowała Iza. A co, zazdrosny jesteś? Dlaczego? Lepiej mi powiedz co ci spakować na tę wyprawę, bo z powrotem
to pewnie znów wrócimy dopiero wieczorem. Uważam, że po sprawach służbowych zwiedzimy
trochę Murano i pewnie zajrzymy jeszcze do samej Wenecji. Bo pojutrze to przecież jedziemy
do Jesolo, bo tam mamy wynajęty pensjonat.
To Fabio ma tam pensjonat? Jacek - oprzytomnij, Fabio ma jakieś udziały w jakichś nie znanych
mi hotelach, a w tym pensjonacie to bywał wujek z ciocią i uważa że jest miły i ma dobre jedzenie.
Od Fabia to tylko weźmiemy samochód. Co cię napadło z tym Fabio? Ja ci nie wypominam
gdy się czasami oglądasz za kobietami. Ja się oglądam?- zdziwił się Jacek. Tak, tak , czasem się oglądasz. To, że ci nigdy tego nie wypomniałam nie znaczy, że tego nie widzę.
Ojej, muszę sobie kupić jakieś pantofle, od tych bolą mnie stopy. Mało w nich chodziłam i nie
dotarło mnie, że są takie niewygodne. O zobacz, muszę plaster nakleić. W ogóle to mam
ochotę na jakieś zakupy. Tobie trzeba kupić nowe kąpielówki i klapki plażowe i może jakąś
fajną koszulkę. Jacek skrzywił się-wolałbym okulary p. słoneczne, te moje jakieś za jasne są.
No to kupimy i okulary i inne fajne rzeczy. Nie jest sztuką mieć pieniądze, ale sztuką jest
umiejętność korzystania z nich- podsumowała.
Na dole czekali już na nich wujek z Fabio. Hm, pomyślała Iza - Fabio wygląda jak model.
W drodze do Wenecji Iza powiedziała, że bardzo chciałaby dziś zrobić jakieś zakupy dla siebie
i Jacka i powiedziała co chciałaby kupić.
Spróbujemy to załatwić na Murano - tam też są nie tylko sklepy z pamiątkami orzekł Fabio.
Murano to siedem wysp połączonych ze sobą mostami.Szkło było tu wyrabiane już w VIII
wieku i systematycznie udoskonalano jego produkcję. Szkło twarde i przezroczyste wynaleziono
na przełomie XII i XIII wieku. Pod koniec XIII wieku wszystkie piece szklarskie z Wenecji
przeniesiono na Murano, głównie pod pretekstem zapobiegania w Wenecji pożarom od często
wybuchających pieców, a tak naprawdę szło o jak najdłuższe zachowanie w tajemnicy nowych
technologii. Szklarzom nie wolno było opuszczać wyspy (i to podobno pod karą śmierci).
Swego rodzaju nagrodą był fakt, że ich córki mogły wychodzić za mąż za patrycjuszy.
Charakterystyczną cechą szkła z Murano jest jego wielka przezroczystość i kolor oraz fakt, że
cały proces produkcji jest ręczny. Szkło, zarówno weneckie jak i z Murano jest barwione
w trakcie procesu produkcyjnego. Szkło kolorowe to millefiori, szkło mleczne to lattimo. Dziś
nie są już strzeżone tajemnice produkcji i turyści mogą się przyglądać procesowi produkcji
szkła oraz powstawania różnych wyrobów z niego.
Tym razem na Murano popłynęli tramwajem - Fabio obawiał się, że o tej porze będą problemy
z zacumowaniem- to był czas napływu turystów.
Wujek z Izą spotkali się z jednym ze znajomych wujka, a w czasie gdy były prowadzone
handlowe rozmowy, Jacek i Fabio przyglądali się jak powstają różne szklane wyroby.
Na zakończenie rozmów Iza dostała prześliczną małą wazę i paterę z mlecznego szkła. Przy
okazji nasłuchała się komplementów pod swym adresem, jakie to wspaniałe, że taka młoda
i urocza kobieta tak dobrze orientuje się w biznesie.
Dostali również adres warsztatu, w którym Iza mogła się zapoznać z procesem powstawania
niektórych elementów biżuterii, tzw. lampwork beads i zostali umówieni na godzinę 17,00.
Na Murano warto było odwiedzić trzy zabytkowe kościoły: Santa Chiara, Santa Maria degli
Angeli, San Pietro Martire, Museum Vetrario, obejrzeć latarnię morską z 1931 roku,
i Giardini Pubblici, czyli ogrody publiczne, założone jeszcze za czasów Napoleona.
Ale w pierwszej kolejności odwiedzili.....kawiarnię. Kawa, sok, lody - taki zestaw zapewne
każdego postawiłby na nogi. Siedzieli na zewnątrz, w cieniu. Fabio namówił Jacka na
migdałowe ciasto.Gdy ich porcje znalazły się na stoliku Iza spróbowała i też postanowiła się
nim uraczyć. Fabio i Jacek pochłonęli ciasto w niebywałym tempie i...zamówili po jeszcze
jednej porcji. Wujek bohatersko pozostał tylko przy lodach. Postanowili pójść do Museum
Vertrario. Fabio ich tylko odprowadził do muzeum, bo miał jeszcze kilka swoich spraw do
załatwienia. Umówili się na spotkanie za półtorej godziny. Półtorej godziny zleciało szybko. Najciekawsze dla Izy były zbiory z okresu renesansu. Zbiory tego muzeum okazały się duże, ukazywały przykłady wszystkich technik i wynalazków w wytwarzaniu szkła od czasów
antycznych aż do współczesnych.
Fabio już na nich czekał. No to teraz idziemy na zakupy. Zakupy dla Jacka nie były trudne-
bez sprzeciwu zaakceptował to co wybrała dla niego Iza, zdecydował się nawet na dwie nowe
koszulki, dwie pary nowych spodenek kąpielowych i zabawne wzorzyste szorty oraz wielce
szałowe okulary przeciwsłoneczne. Trochę więcej problemu było z pantoflami dla Izy- po
przymierzeniu niemal połowy zawartości sklepu wreszcie któreś były naprawdę wygodne i
pasowały kolorystycznie. A wtedy Fabio przyniósł jej do przymierzenia sukienkę plażową-
błękitną, odcinaną w talii, z leciutko rozszerzaną spódnicą, bez rękawów, rozpinaną na całej
długości. Była uszyta z tkaniny przypominającej frotte, ale była cieniutka. W spódnicy były
2 kieszenie zapinane na suwaki. Sukienka była bajecznie miękka, i sięgała Izie niemal do
kostek. Do niej był dołączony szeroki szal, z tego samego materiału podwójnie złożonego.
Równie dobrze mógł służyć do położenia na leżaku jak i okrycia się w razie chłodu.
Bardzo się ona Izie podobała, a Iza podobała się obu panom w tej kreacji. Ależ ty masz oko
że wypatrzyłeś tę sukienkę - zachwycała się Iza. Ja jej nie widziałam! Bo ona wisiała po
drugiej stronie na manekinie, więc ją ściągnąłem. To jedyny egzemplarz, ich już tu nie ma.
Popatrz tam - Iza spojrzała i zaczęła się śmiać - kilka metrów dalej stał nago manekin. Zdjęła
przymierzaną kreację i stwierdziła, że teraz to jej tylko brakuje jakiejś szałowej torby na
plażę. Fabio trącił Jacka łokciem - chodź, poszukamy dla twej pani torby na plażę. Wrócili
po kilku minutach- Jacek niósł niedużą białą torebką pasującą do pantofli, a Fabio sporą
torbę granatowo-czerwoną w nieregularne pasy. Była prosta, zapinana na suwak , w środku
podzielona na trzy części, w bocznych ściankach miała w sumie 4 mniejsze zapinane
kieszenie. Kupimy dwie torebki- jedna "na miasto" - ta biała a ta będzie na plażę. Jest taka
jak lubisz- spora i ma dużo schowków. Iza wymaszerowała ze sklepu w nowych pantoflach
i z nową torebką, stare pantofle wrzuciła po drodze do kosza na śmieci, poprzednią torebkę
schowała do torby plażowej wraz z nowo kupioną sukienką i szalem.
A teraz to muszę iść zobaczyć jak się robi ręcznie "lampworkowe" koraliki. Wujku, chodź
ze mną, bo boję się, że może nie wszystko pojmę. Jacek i Fabio odprowadzili ich tylko do
drzwi pracowni a sami "poszli w miasto".
Dla Izy to były 2 niezapomniane godziny, niemal przewrót w jej życiu. Weszła tu by tylko
coś zobaczyć, a znalazła dla siebie zupełnie nowe hobby. Skrupulatnie pozapisywała sobie
w co powinna się zaopatrzyć, choć wujek zapewniał ją, że wie co jej będzie potrzebne.
Projektantka pozwoliła jej zmarnować nieco materiału, bo chciała ocenić czy Iza da sobie
radę, czy ma wyczucie materiału. Bo że Iza ma wyczucie koloru i wyobraźnię to od razu
rozpoznała. Wujek wzruszył się bardzo, bo on naprawdę kiedyś gorąco kochał jej matkę
i bardzo mocno przeżył odrzucenie i kto wie, czy aby ciągle jej nie kochał.
Iza dostała na pamiątkę wisior, którego maleńką część sama zrobiła i dobrała kolory.
Wujek chciał koniecznie za niego zapłacić, ale spotkał się ze stanowczą odmową bo ta
pani powiedziała mu, że tak rzadko trafia się ktoś z takim talentem do szkła i prosiła by
Iza była z nią w kontakcie i koniecznie przyjechała - ona zawsze ją przyjmie z otwartymi
ramionami. Gdy wychodzili Iza była pół żywa z przejęcia. Jacek i Fabio już na nich
czekali. Iza rzuciła się Jackowi na szyję i... zaczęła płakać. Te dwie godziny tak pełne
napięcia musiała jakoś rozładować. Jacek był przerażony, Fabio mocno zdziwiony, a
wujek podszedł do Izy i Jacka, objął ich oboje i powiedział - Jacku, masz artystkę za żonę.
Po chwili Iza się uspokoiła i zaczęła spokojnie opowiadać. Idąc na przystanek tramwaju
Iza jeszcze kupiła ozdobny pasmanteryjny sznureczek, by móc zawiesić wisior na szyi.
c.d.n.
Subskrybuj:
Posty (Atom)